Yaşanmışlıklar mı daha çok acı verir yoksa yaşanamamışlıklar mı?

Ben hata yaptıysam onun acısını sonuna kadar çekerim eğer telafi etme şansım yoksa. Telafi etme şansım varsa da elimden geleni yaparım ama o acının sorumluluğunu alırım.

Annemi 4 sene önce kaybettik. Kardeşimin de geçen sene bir kızı oldu. Bi’ gün telefonda konuşurken “abi keşke annem de olsaydı, torununu çok severdi” filan dedi. Annemi çok seviyorum ki kokumda portresi var. Kardeşime “eğer annen hayatta olsaydı hamileliği de anneliği de sana zehir ederdi, biliyorsun değil mi? O dönemini tamamladı ve senin onunla yaşadıkların ve bunların senin yorumlaman sayesinde sen bugün daha iyi bi’ annesin. Annen hayatla barışık olamayan bi’ insandı” dedim.

Ölen ölüyor bir şekilde. Önemli olan onun en iyi halini yaşatmak. Yaşanmamışlıklar için üzülmek çok anlamsız çünkü en nihayetinde hepimiz öleceğiz ve bi’ çok şeyi yaşayamayacağız. Önemli olan mevcut yaşadığımız o mikro saniyelik an’ı nasıl daha iyi değerlendirebiliriz diye düşünüp bunun üzerine çalışmak. Geçmiş adı üstünde geçmiş. Ona takılıp yaşamanın bi’ anlamı yok.

Öyle tabii. Biz olmadan da devam edecek bir şekilde :)