Bu aralar evden dışarı hiç çıkmak istemiyorum nedeni ne olabilir sizce?

Hayır mutsuzum senelerdir istemeyerek eve kapalı yaşıyorum senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşıyorum hayatın dışında kaldım özgürlüğümü hissedemiyorum yaşadığımı bile unuttum

Ben çocukluğumdan beri utangaç çekingen içime kapanık sessiz asosyal öz güvensiz biriyim hiç açılamadım sosyalleşemedim çocukken sokağa çıkıyordum okulda vardı ama diğerleri gibi değildim hep pasif kaldım kendimi aşamadım öz güvenim gelişmedi sosyalleşemedim ergenlik ve gençlik dönemlerim hep evde geçti liseden sonra tamamen eve kapandım iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadı gençliğimi evde geçirdim maalesef 35 yaşındayım hayatım evden ibaret

Evet bir çok şey olumsuz etkilemiş olabilir öncelikle kişilik yapımdan kaynaklı çünkü utangaç çekingen içe dönük sessiz pasif bir yapım var hiç değişemedim açılamadım çocukluk ve ergenlik dönemlerinde bir çok şeyi aşamadım bu da kişilik gelişimimi öz güven gelişimimi sosyal ve iletişim becerilerimin gelişmesini olumsuz etkilemiş olabilir aile çevre okul bunlar da olumsuz etkilemiş olabilir zaten ailem de asosyal sayılır ben hiç gezemedim eğlenemedim sosyal hayatım olmadı hep evdeydim çok eksik kaldım bir çok şeye imkanım olmadı okul hayatım zaten berbat geçti ilkokul ortaokul lise hayatım boyunca sıramdan kalkmadım kimseyle konuşmadım teneffüslere bile çıkmazdım okulda mahallede hep dışlandım aşağılandım dalga geçen alay eden lakap takan sataşan çok oldu liseden sonra da tamamen eve kapandım hiç aşk hayatım kız arkadaşım sevgilim bile olmadı iş hayatım sosyal hayatım da olmadı gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti gitti senelerdir evden dışarı çıkmıyorum senelerce eve kapalı yaşamak beni fiziksel zihinsel duygusal sosyal psikolojik olarak olumsuz etkiledi hayatım evden ibaret dışarıya hayata yabancı kaldım kendimi yetersiz güçsüz hissediyorum

Her sene her gün evdeyim senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşıyorum gençliğimi de hiç yaşayamadım her şey içimde kaldı hayatı kaçırdım herşeye geç kaldığımı düşünüyorum hayatın güzelliklerinden mahrum kaldım temiz havadan güneşten mevsimlerden doğadan mahrum kaldım çarşıya pazara bile gidemiyorum hiçbir sosyal aktivitem yok hep yalnızım mutsuzum

Ben bunu düzeltmek istedim ama başaramadım kendimi aşamadım istesemde açılamadım kendimi hep geri çektim istemsizce kaçtım kendimi eve kapattım dışarı çıkıp rahatca özgürce dolaşmak istedim olmadı yapamadım yapamıyorum 15 20 sene önce nasılsam hâlâ aynıyım hiçbir şey değişmedi hiçbir ilerleme olmadı askere gittim 2 kere işkur programına katıldım ama yine de değişemedim hep aynı kaldım hayatım hep evde geçti geçmeye devam ediyor eve misafir gelince genelde kendimi gizlerim çıkmam hiç arkadaşım yok gençliğim hep evde sıkılarak bunalarak geçti hiç motivasyonum yok dışarı çıkmadan yaşamak beni fiziksel zihinsel psikolojik duygusal sosyal her yönden olumsuz etkilendim genelde hareketsiz yaşıyorum evde pek yapacak bir şey yok bağlama çalıyorum müzisyen olmak isterdim ama onu da olamadım

Bağlama çalmayı kendim öğrendim hiç kursa gitmedim eğitim almadım 20 seneden fazla zamandır bağlama çalıyorum ama çok ilerleyemedim bırakmadım da bu durumun içinde olduğum için hiv motivasyonum yok hiçbir şey yapasım gelmiyor hep depresyon bunalım stres sıkıntı içindeyim mutsuzum yalnızım 15 ay askerlik yaptım askerde de sessiz kaldım herkes de ona göre davrandı biraz zorlandım ve bitti 13 sene oldu hep evdeyim maalesef gençliğime dair yaşanmış hiç güzel bir günüm de olmadı

Hayır kimseden destek almadım zaten ailemden başka yakınım yok yani akrabalar var da ben kimseyle görüşmüyorum daha doğrusu ailemden başka kimseyle yakın değilim arkadaşım çevrem de yok

Bilmiyorum ben hiç atlatamadım 35 yaşına kadar böyle yaşadım hiçbir şey değişmedi hep aynıyım gençliğimi de hiç yaşayamadım buna çok üzülüyorum hayatı kaçırdım hayatın güzelliklerinden mahrum kaldım kendimi eksik kalmış gibi hissediyorum hayatın dışında kaldım evde durmaktan çürüdüm

Bilmiyorum hep çaresizim adım atamıyorum harekete geçemiyorum senelerdir hiçbir ilerleme gelişme değişme olmuyor böylece yaşlandım

Olumlu düşünsem de hayatımda hiçbir olumlu gelişme olmuyor harakete geçsem de hiçbir şey değişmez ki maalesef bazı şeyler değişmiyor istekli olsam da yapamıyorum aslında dışarı çıkmazdım ama ailemin zorlamasıyla bugün çıktım markete gittim uzağa gitmedim dışarıda çok heyecanlı utangaç çekingen pasif öz güvensiz deneyimsiz acemi kalıyorum ne biliyim dışarıya yabancı gibiyim kendimi yetersiz hissediyorum dışarıya uyumsuz kalıyorum rahat olamıyorum özgür olamıyorum

Ama bunu aşamıyorum ki sadece insanların ne düşündüğüyle de alakalı bir şey değil benden kaynaklı istemsiz kontrol edemediğim bir utangaçlık çekingenlik içe kapanma geri çekilme var

Ama bendeki utangaçlık çekingenlik hayatıma özgürlüğüme engel oluyor dışarıya çıkmama engel oluyor insanlardan kaçıyorum kendimi geri çekiyorum sokağa mahalleye çıkamıyorum dışarıda dolaşamıyorum işe giremedim insanlarla iletişim kuramıyorum herşeye engel oldu

Utangaçlığımı çekingenliğimi kontrol edemiyorum ki yapmak istediklerimi yapamıyorum engel oluyor

Hiçbir adım atamadım atamıyorum ki senelerdir kendimi çaresizlik yetersizlik içinde hissediyorum