Son neydi? Başlangıcın işareti olabilir mi?

Kitap arası kurumuş güllerdi başlangıcın işareti...

Ama sonu neydi, ne zaman bitti, bilmiyorum? Belki de, ruyalarıma gelmediğin günden beridir, ne bileyim? Gözlerinle başladı, yine gözlerinde bitti herhalde. Yağmurlu ormanlardı çektiğim yolculuk. Sonra kayboldu. Üstelik, bütün kayboluşların aksine, korkmadan! Oturduğun, gezdiğin, konuştuğun, güldüğün yerlerden toplamıştım parçaları, bir bütüne başlamak için. Nasıldı biliyor musun? Sanki, hayali bir puzzle yapıyordum. Pekii.. Bu puzzle’ ın neresindeydim acaba? Nerden başlamalıyım? Gözlerin ise, başka bir başlangıç. Gözlerinle başladı her şey ve gözlerinde bitti hiçbir şey. Uzaklara bakışın başka, bana bakışın bambaşkaydı. Bana bakarken uzaklara da mı bakıyordun yoksa uzaklarda baktığın ben miydim? Ne fark eder gerçi, hep uzaktık zaten. Sadece hayali yansımamda seni kalbime yakınlaştırmıştım ben. Bir zerre gibiydim gözbebeğinde. Bir kan pıhtısı gibi kalbinde. Oysa olmasa da olurdu ellerin ellerimde.