Zaman, bizi nereye taşıyor? Kendi yönümüzü mü belirliyoruz yoksa zamanın akışına mı kapılıyoruz?

Zaman değil de sistem hayatımızı bir çok tetikleyici ve uyarıcı ile etkiliyor. Mevcut bedenimiz-genimiz-ilaçlar-beslenme şekli-gıda kalitesi-alışkanlıklarımız-bağımlılıklarımız, aile-dengesiz aile, toplum-toplumsal çürüme, ekonomik dalga, doğa afetleri, fiziki ya da teknolojik savaşlar, devrimler-endüstriyel devrimler, devlet ve devlet organları-devlet içi çürüme, tarım-ekonomi-sanayi-sağlık-eğitim vb., ideolojiler ve zehirli ideolojiler. Zamandan çok eylem ve eylemsizlikler insanın hayatını etkiliyor. Doğduğumuzda öleceğimizi biliyoruz ama bunu kabullenmek ve algılamak zor olabiliyor. Sabit olarak bildiğim şeyler arasında doğduğumu bilmek, yaşayacak isem çabalamamın şart olduğu ve aslında aslandan kaçan bir ceylan pozisyonunda vahşi doğanın dışında olmadığım ve bir gün öleceğimi bilmek. İçimdeki uyuyan kanser hücrelerinden tutun dışarda ki olumsuz sert koşulları biliyorum yani kusursuz bir varlık değilim ve ortam da kusursuz değil. Temelde bir sinek kadar acizim buna tek karşı çıkabildiğim mevcut iradem veya geliştirebildiğim iradem. Zaman akan su gibi direnç gösterdiğimde bana sınırlarımı gösterir ve sınır aştığımda beni boğmaya başalar hatta çok ileri gidersem başkalarını da boğar. Peki irade herkeste var mı? Herkeste eşit derecede yok. Her ortamda irade yeşerir mi? Her ortamda bunun için elverişli değil. Başkasının iradesizliği ben her ne kadar kendime yön vermeye çalışsam da benim hayatımı etkileyebiliyor. Aynı kelebek etkisi gibi. Mükemmel bir çağda olduğumuzu farz edelim hatta şu an ki çağı düşünelim. Tek bir eylem ya da eylemsizlik Dünya medeniyetini taş devrine çevirebilir. Çünkü aklımız ve düzen ince bir çizgide ilerliyor. Ve bizler bunu her gün doğan güneş gibi hep kalıcı olacağını sanıyoruz. Yanlıyoruz ve bir gün güneşte ölecek.