İnsanlardan soyutlanmak için sığındığınız size özel mekan neresi oluyor?

Kendimi insanlardan soyutlamak istediğimde sığındığım yer, tartışmasız odam. Dört duvarı arasında, beni dış dünyanın karmaşasından koruyan ve yalnızlığıma sıcacık bir kucak açan tek mekan. Kapıyı kapattığımda, zamanın akışını dışarıda bırakıyorum; odama adım attığım an, dünya sessizleşiyor. Düşüncelerimin özgürce dolaşabildiği bu yerde, ne bir başkasının sesi karışıyor hayatıma ne de sürekli bir şeylere yetişme telaşı. Sadece ben varım ve elimde bir fincan kahve... Bir kenarda, bir parça bitter çikolata, sanki düşüncelerime eşlik eder gibi. Her ısırık, her yudum, beni biraz daha derinlere, kendi iç dünyama çekiyor. Odam, her şeye rağmen, bana ait olan tek yer; dışarıda ne olursa olsun, kaçıp saklanabileceğim güvenli bir liman.

Kendimi insanlardan uzaklaştırmak istediğimde, sığındığım yer genellikle sessiz bir köşe oluyor. Bu bazen kendi odamda bir koltuk, bazen doğanın ortasında bir ağaç gölgesi. Sessizlik içinde kendimi dinlemek, düşüncelerimle baş başa kalmak bana iyi geliyor. Bu anlarda kimsenin olmadığı bir yerde, sadece nefes alışımı duyduğum o sakinliğe ihtiyacım var. Orası belki de en çok kendim olabildiğim, dış dünyadan tamamen koptuğum, içime döndüğüm bir alan oluyor. Sanki zaman duruyor ve sadece ben varım; o an bana yetiyor.