Bir gün geriye dönüp baksanız en çok neye üzülürsünüz?

Bazen, zaman zaman baktıkça maziye bir hüzün yalayıp geçiyor yüreciğimi lakin bu hüzün kendimi yercesine bir hüzün değil, olgunlaşmış gözlerimle bakıyorum mazime, olgunluk dolu gözlerimle, kendimin büyümüş haliyle ve dışardan tarafsız bir gözle, evvelden kendimi yargılardım her maziye gidişimde lakin şimdi dostça gözlerle bakıyorum o küçük kıza, ürkek ve aslında ne kadar cesur olduğunun farkında olmayan o narin çiçeğe, o yavrucağa. Yaşadığım hiçbir şey için pişman değilim, kendime de kızmıyorum, öfkem doğru kisilere, kendime değil artık. Elbette ki üzülmemek elde değil lakin yüreğimdeki bu hüzün hali farkındalıktan kaynaklanan bir hüzün, tatlı bir hüzün sanki, çünkü her hüzünlendiğimde kendime şefkat duyuyorum, elimle diğer kolumu sıvazlıyorum; "geçti, bitti, iyisin şimdi, aferin sana kız"diyerekten. Tanımasaydım k. evaşe ruhlu mikropları, şeytanları şimdiki İnci olabilir miydim, iyi ki tanımışım da kötüleri kimsenin hipnozu altında, köleliğinde, boyunduruğunda olmamışım şimdi, ya ileriki yaşlarda yaşasaydım bazı şeyleri o vakit başa çıkmak daha zor olmaz mıydı, küçükken neyin ne olduğunu anlamadan belki de anlayarak lakin fazla da anlamlandırmayarak geçiyor hayat yolculuğu lakin belli yaşta bazı şeyleri yaşamak daha zor. Geçti, bitti, oldu, yaşandı, ben yaşadıklarım sayesinde şimdi bu denli empati sahibiyim, olgun ve şefkatle bakan bakışlar yerleşti gözlerime yaşadıklarım sayesinde. Şimdinin tadını çıkarıyorum sadece mazideki o masum, besberrak kızı şefkatle kucaklayıp, biliyorum o kız hep benimle ve her yad ettiğimde o küçük İnci'yi derinden özür diliyorum kendisinden, çocukluğumdan lakin telafi ediyoruz, o kız hâlâ benim yüreğimde, çocukluğum hâlâ benimle. Maziye tutsak kalarak iyileştiremem çocukluğumu. Yaşanılan her şey benim şifam oldu.