Yürürken dengem bozuluyor dik yürüyemiyorum yaşıtlarımı görünce iyice saçmalıyorum bu durumda olup iyileşen var mı?

Aynen öyleyim napıcam bilmiyorum 😓

Ya gerçekten çok haklısın kendime bunu sürekli telkin ediyorum ama halim hüsran. Hayatımda çok zorlu dönemlerden geçtin ve hâlâ da geçiyorum. Bu stres anksiyeteye yol açtı ve gittikçe artıyor. Bazenleri okadar bunalıyorumki avazım çıktığı kadar bağırmak istiyorum yıkmak istiyorum. Ama sadece istiyorum işte. Edebiyat yaptım biraz buraya kadar okuduysan da teşekkür ederim. Kendimle savaşıyorum resmen.

Çünkü sitede kimse birisinin derdiyle uğraşmıyor birşeyde diyemiyorum insan başkasının derdiyle niye dertlensin ki (ama en azından ilgilenebilirler tabii) kendimle savaşmaya iten şey sürekli kendime telkin veriyorum iyileşiceksin kimse sana bakmıyor iyisin birşeyin yok diyorum, tekrardan yeni bir hayata başlicam kendimi değiştiricem diyorum sonra başa dönüyorum. Ailevi meselelerim var ailemi çok seviyorum uzaklaşma söz konusu bile değil uzaklaşamıyorum. Bu da anksiyetemi tetikliyor haliyle. Liseyi açıktan okudum asosyal oldum bu yüzden. Arkadaşım desen var ama yoklar yani gerçek arkadaş diyemem onlara. Üniversiteye giderim düzeltirim hayatımı diyorum ama babam hasta ona bakıyorum okuyabilicekmiyim bile bilmiyorum birde beni okutucaklar ayrı masraf böyle bir durumda olsan bunalmaz mısın sende? Haklıyım bence galiba böyle hayata mahkumun ne zaman nefes alıcam bilmiyorum

Anlatabilirim tabiki derdimi dinleyip bana yardımcı olduğunuz için de teşekkür ederim burdan mı yazmalıyım? Size rahatsızlık vermek istemem

Gerçekten mi? Anlatır mısın belki benim için destek olabilir

Nasıl yapıcam 😭😭