Sen kırılınca nasıl bir insana dönüşüyorsun?

Kırıldığım vakit gözlerim dolar, anında. Duygusallıktan sanırım bu, bazen kızıyorum kendime niye bu denli duygusalım diye, belki de ondan sebep bu denli gevezeyim, ondan sebep çenem düşük. Kırıldığım vakit ağladığım da olmuştur, içime de akar gözyaşlarım dışıma da, ağlamamak için dirensem de bana sormadan, müsade istemeden akar gözyaşlarım. Bir defasında da birisine kırıldığım için yine ağlıyorum sessiz sessiz, kendi kendime, kardeşim sordu,"niye ağlıyorsun?"diye, ısrarla sordular, halbuki ben o an kendi kendime ağlamak istiyorum, sormayın işte bana, gidiverin, ben de ağlayıp rahatlayım, tabii ben de aklıma ilk gelen yalanı söyledim kardeşime soruya binaen; "dondurma yemedim, ona ağlıyorum" inanmadı tabii, yalanımı sevsinler, üstelemedi de gitti yanımdan, çünkü anlatmayacağımı biliyor, dünyadan kopuyorum kırıldığım zaman, bana soru sorulsun, benimle sohbet edilsin istemiyorum, o an yalnız başıma kalıp kendimi yaşamak istiyorum. Kimseler girmesin dünyama o an, ağlamaklıyken bile kendini dinlettirmeye çalışan var, ben ne dedim diye soran, aynen de söylerim ne dediğini, dinlerim de lakin kaçmak isterim, ben ağlamaklıyım, kırgınım, dokunsalar ağlayacak moddayım kimseyi dinlemek istemiyorum, bir kendimi halledeyim, kendimi kimseye de anlatmak istemiyorum, sadece ağlamak istiyorum kırıldığımda, ağlamak, doya doya, dolu dolu. Beni kırandan da uzaklaşırım sessizce, yastığım sığınağım olur, gözyaşlarımı yastığıma akıtırım, ağlayarak uyuduğum gecelerim var benim, bazıları var ki onların da canını yaktım, ağlattım lakin sevdiklerime kıyamıyorum, çünkü onlar benim canım, kendi canımı acıtmak istemem onların canını acıtıp da. Başta ağlasam da sonra idmanlaşırım ve beni kıran kişi benim için herhangi bir kişi olmuşsa gözyaşlarımdan sonra onu da ağlatırım, sadece sevdiklerime karşı savunmasızım, Allah'a da havale ederim, kişiye bağlı biraz da. Masumiyetimi kaybettim ben, canım yanınca can yakıyorum, kirlettiler beni, kötülükten zevk duyan bir insan haline getirdiler, halbuki ne kadar masumdum, unutamam ki sabahlara kadar ağladığım zamanları, can yakanın da canı yanmalı ki hem haddini bilsin hem de empati yapsın. Haddini aşmadan kıran kesime karşı da yine ağlarım lakin giderim, intikamla uğraşmam, bir daha gelmemek üzere giderim, benim had bildirmelerim haddini aşanlara karşı aslında.