Mutlu olmak neden bu kadar zor?

Çünkü mutluluk sandığımız şey, bize anlatıldığı kadar basit ve sürekli bir hâl değil.

Biz büyürken mutluluğu hep bir “son durak” gibi öğrendik:Bir şey olsun, biri gelsin, bir hedefe varalım… sonra mutlu olalım. Ama hayat öyle işlemiyor. Bir şeyi elde ettiğimiz anda zihin hemen yenisine geçiyor. İnsan zihni yetinmek üzere değil, aramak üzere programlı.

Bir de şu var:Artık çok farkındayız. Düşünüyoruz, sorguluyoruz, kıyaslıyoruz. Eskiden insanlar daha az seçeneğe, daha az bilgiye sahipti. Şimdi her şey gözümüzün önünde ve bu da içten içe “daha fazlası olabilirdi” hissini büyütüyor.

Mutluluk ayrıca çok sessiz bir duygu. Coşku gibi bağırmaz, acı gibi yakmaz. Günlük koşturmanın içinde fark edilmeden geçip gidebiliyor. Biz de “mutlu değilim” diyoruz aslında sadece fark etmiyoruz.

Çünkü umutlarımızı insanlara bağlıyoruz. Yalnız kalınca mutlu olma ihtimalimiz ortadan kaybolmuş gibi davranıyoruz. Hâlbuki değil. Mutlu olmak için güzel bakabilmek yeterli.