Kimseyle tanışmayı istememe huyu sizde de var mı?

Hocam insanlarla konuşulacak hiçbir şey yok. Hiçbirinin entelektüel bir değeri yok. Kitap okumazlar, tefekkür etmezler, bilmeyi sevmezler. Tek bildikleri robot gibi bir işte çalışıp sürekli para kazanmak ve sadece bundan konuşmak. Adamların hiçbir dünya görüşü yok. Kendi küçük acınası dünyalarında yaşıyorlar. Ben 1 sene yurt dışında okulda kaldım. Arkadaşlarımın hepsi üniversiteli olmasına rağmen hepsi kültürsüz ve boş insanlardı. Tek aklı başında kişi bendim. Hiçbiriyle konuşacak bir şeyim yoktu. Türkiye'ye döndüm üniversiteyi bıraktım ve hiçbiriyle de iletişimimi sürdürmedim. Ben bazen kendi abimi bile tanıyamıyorum, koyu bir Menzil tarikatçısı, şeyh denen serseriye tanrıymış gibi tapınıyor, boş boş muhabbetler, yengem desen hakeza o da boş teneke. Konuşulacak hiçbir şey yok. 9 ay onlarda kalmak zorunda kaldım, işkence gibiydi.

Hocam Nietzche idrak eden insan normal insanların arasındayken onlari hayvanmış gibi görür diyor aynı onu yaşıyoruz. İnsanların çoğu özgür değil, özgürlüğünün değerini bilmiyor. Ben sokakta kalmak pahasına da olsa özgürlüğümden taviz vermiyorum. Gerekirse çöpleri karıştırıp yerim, ruhsal hastalıktan engelliyim, toplum ruh sağlığı merkezinden de ücretsiz yemek yiyebilirim. Hayatım çok kısıtlı benim sürekli evdeyim ama Noam Chomsky'nin dediği gibi totaliter bir sistem olan iş ve çalışmak gibi bir düzene tâbi değilim. Başımızda toplumun kamu kaynaklarını sömüren dinci bir oligarşi var, panoptikon inşa etmişler yozlaşan toplumu izliyorlar. Ben onların panoptikonuna tâbi değilim hocam, kaçıyorum. Hayat berbat bir yarış. Salmak en güzeli. Acıdan kurtuluşun anahtarı istemeyi reddetmektir.