Durup dururken aydınlanma yaşadığınız olur mu? Ne oldu örnek verir misiniz?

Yaşadım evet. Meğerse hiçbir şey hayal ettiğim ve inandığım gibi değilmiş, karşımdaki kişiye çok fazla anlam yüklemişim, boş hayaller kurmuşum ve bunları ona bahsetmişim... Beni tanıdığını, bana inandığını güvendiğini sanmışım, gözlerim ekran ışığında kızarana kadar boşuna onun için sabahlara kadar oturmuşum... Sabahları uyanır uyanmaz acaba ondan mesaj var mı acaba uyandı mı, hemen ona günaydın diyeyim diye boş yere heyecan yapmışım.. Her gün yoğun olduğu için konuşmamız sekteye uğramasına, kesik kesik olmasına rağmen boş yerel anlayış göstermişim, sırf belki onu mutlu ederim diye boşuna ona bir tatlı yapıp bir kağıda özenerek mesaj yazmışım... Çünkü tüm bunları yok saymak, onun için duygusallıktan ölen bir insanı sadece tek bir gece uyumak istedi diye, üzgün olduğunu geç fark ettiği diye duygusuz olmakla suçlamak, artık sana karşı eskisi gibi olmayacağım diye kendinden mahrum bırakmak gayet kolay ve çocuk oyuncağıymış... Onun sayesinde gözlerim açıldı artık, bundan sonra hiç kimseye inanıp güvenmeyeceğim, çocuk gibi hayaller kurmayacağım.

Geçmişte şunu keşke şöyle yapsaydım şeklinde değil de, bunu böyle yaparsam istediğim sonuca kesinlikle ulaşırım şeklinde çok oldu. Hiçbirinde de yanılmadım. Geçmiş için pişmanlık yaşamayı bırakalı çok oldu.

Gelecek kaygısının da üstesinden gelebilmek için sadece çaba yetmiyor. Gerekeni yapabilmek için cesaret gerekiyor. Çok değil akıllı çalışırsam bu konuda da sıkıntım kalmayacağını biliyorum.

Bu aydınlanmalarımdan biri de, yıllar önce ettiğim bir yeminin kapattığı binlerce kapının üzerine açılan altın kapı oldu.

Evet