İnsanların hayatta bir amacı olmayınca, hayatlarından mı beziyorlar?

Bıkmışlık ve tükenmişliğin fikrimce en büyük sebeplerinden sadece bir tanesi enerji eksikliği. İnsan hareket alanının darlığı alanına sıkıştığında, bir amaçta edinemiyor kendine. Veya hayal ettiği her şey sadece düşüncelerinde kalıyor. Bir karar mekanizmasından yoksunluk diyebilirim. Kararsızlık ve enerji eksikliği de amaçsızlık getiriyor. Heyecanın olmadığı her tür konunun, benim için ölüden farkı yoktur. Buna insanda dahil.

Hayatta amacın olmadığı zaman hayat tek düze gidiyor. Dolayısıyla hayatta seni hayata bağlayan bir şeyler olmalı bir eş bir dost bir sevgili hatta bir de hobin olmalı. Bomboş giden bir hayatım hiçbir zaman kimseye faydası olmaz

Hayattaki amaçlarımızı kendimiz belirliyoruz istek ve arzularimiza göre ama dünya hali oldugu icin insam kemdisine verilen bunca nimetten sıkılķp yüz cevirebiliyor bu aşamada da maneviyat olgusu devreye giriyor