Her şeyi bildiğinizi ve anladığınızı sanıyor; her zaman en mükemmel olanın kendiniz olduğunuzu düşünüyorsunuz değil mi?

Arzuladığınız ve sahip olmak istediğiniz her şeye sahibim. Aynı zamanda asla yaşamaya cesaret edemeyeceğiniz acılarınızın ta kendisiyim. Neden bu dünyaya bu kadar uyumsuz ve aitsiz ve hiç bir yere evim diyemeyecek kadar yalnız bırakıldım. Neden onlar gibi değilim, ben neden mutlu olamıyorum ve kendimi iyi hissetmiyorum hiçbir zaman ve hiçbir an. Beni neden yalnız bıraktı tüm zihinler, ruhlar, tüm yeryüzü ve dünya; hatta evren. Kalbim neden bu kadar karanlık bir bataklıkta ve bu ne diyor diyen insanların arasında kalmış durumda. Neden kimsenin anlamayacağı dipte ve hiç kimsenin yaşamak istemeyeceği bir çukurdayım. Neden bu çukur bu kadar derin ve onların gökyüzünden burası lanetlenmiş ve anlamsız görünüyor. Neden ben kimsenin anlamayacağı anlamlarla kendimi yok edecek kıvama gelecek derinlikte bu acıları yaşarken onlar bu kadar mutlu ve tek bir zerresini yaşasalar yaşayamayacak kadar ölecekken; onlar gülerek küçümseyebiliyor ve hiçbir şeyden habersiz ve yüzeysel beyinleriyle beni yargılama hakkını kendilerinde bulabilecek kadar boşken; bu dünya neden herkese aynı boşluğu yaşatmayacak kadar adaletten yoksun bir işleyişle yoluna devam edebiliyor. Beni anlasalardı, tek bir cümlenin yükünü taşıyamayacak kadar ağır bir sorumluluk altında ezilirlerdi. Onlar ise tek derdi para, kadın, makam ve mevkii olan hayatlarıyla beni anlamayacak ve saçma bir gökyüzünden yaşadıkları hayatlarıyla övünerek alaycı bir tavır takınacaklar. Yazık tüm anlamlara ve hiçbir şeyden habersiz hayata hala tutunmaya çalışan o boş zihinlere ve ruhlara. Madem herkesten ayrı olacaktım ve herkesten ayrı yaşatacaktım bu hayatın acılarını, neden beni bu çukura hapsettin ve bu acılarla ve bu aitsizlikle. Üstelik bunu okuyup saçma sapan bir akılla hiçbir şeyi anlamayıp ve hiçbir şeyi algılama yeteneği olmadan hala beni yargılayacak cürette bulunabilecek insanların arasında..