Bin dermana değişmediğiniz derdiniz oldu mu?

Bir şeyleri dert ile derman olarak ayıracak olsaydım belki cevaplayabilirdim. Hissediyorum. Ne hissediyorum? Huzur mu, endişe mi, sıkıntı mı? Hissetmemek mümkün değil ki. Hissizlik diyorlar, gerçek olabilir mi bu, peki ya hissizlik de bir hissediş değil mi esasında. Öyle ki oluşmak bile başlı başına bir mucizeyken ölüm de öyle değil midir? Ölümsüzlük ne diye gerçek olmasın 🙃 Ölümün kendisi bilinmezken ölüm süresi nasıl bilinebilir. Bana kalırsa her şey ilizyon abrakadabra yani. Tek bildiğim hiçbir şey bilmediğimdir. Ve hissetmek istediklerim, hissettiklerim, sihirler. Bunlar hep gerçek. Sadece eylem ve ifade gerektirmeyenlerden. Ölmeyi seviyorum bedenim korkar, o korkmayı öğrenmiş çünkü. Yetmemiş ruhuma da bulaştırmış. Eylemsizlik hep böyle hissettirir, eyleme geçmek korkuyu geride bırakır. Yaşamayı biliyor muyuz ki sanki? Savaş kaçınılmaz, hayatla ve kendimizle. Ama her ikiside aynı şey değil mi özünde, savaşarak inkar ettiğimiz, kabul edemediğimiz istediklerimiz değil mi. Ruhuna bırak o halleder, bence tam da bu. Şifayı, ruh'u veren orada saklamış olmasın? 🙃

Olduysa da şu an hatırlamıyorum ama dermanı gelecektir, hiç bir dert baki değildir. İnanç en önemli etken değilmidir hayatımızda, dermansız dertler vermesin Rabbim.