Farkedene çoşkunluk sunan o cıvıl cıvıl renkler eski ihtişamın da değil artık. İnsan, yürüdüğü sokaklar da onca renkle çevrelenmesine rağmen, hepsinin bir mesaj verme kaygısı var. Samimiyet ve doğallığını yitirdiler artık.
Bir zamanın müzikleri insana hiç tadmadığı hissleri yaşatabilecek kadar içten olabiliyorken, artık sıradanlığın çirkinliğini lüksle harmanlayarak zihinlere kara çalmak için var gibiler adeta.
İnsanlar eskisi gibi gülmüyor artık. Her buluşmanın büyük özlemler sonrası derin tebessümüyle yapılmasının yerini, kaygı ve korkularla zehirlenmiş titrek zoraki gülümseyişler aldı.
Önceden özünü pişiremediği için utancını saklayamayanların ürkek bakışları var iken artık çiğ kaldığı için övünenlerin pişkinliği mevcut.
Daha da genişlediğini hissediyorum.. Sanki bir çok duygumun yaşarken farkında değilmişim de uykumdan uyanmış her şeyi sil baştan yeniden ve hiç yaşamamış gibi deneyimlediğimi hissediyorum aslında.. Yeni baştan öğreniyorum.. Son 5 yıldır..