Onsuzluk mudur can yakan yoksa İmkansız olduğunuzu anlamak mı?

Eğer onsuzluk, her iki tarafında şu 3 günlük hayat denilen dünyada yaşaması ve ruhen acı çekmesiyse pek acı verici olmayabilir. Bu acıyı, iki taraftan birinin gözlerini fani dünyaya yummasıyla kıyaslıyorum çünkü her iki tarafta yaşıyorsa yinede bir şans vardır.

Sahi yüzünü, kokusunu, hatta belki de doğru düzgün tanıyamadığı bir insanı neden sever insan? Bu aptallık mıdır yoksa sevgiye duyulan açlık mı?

Ya onsuzluk gözlerimizin önünde onun başkasıyla oluşuysa ne yapabiliriz? Bunda şans aranır mı, ya da sadece avutularak geçecek bir hastalık mı bu?

Şu birkaç cümleyi yazarken bile ne yaşadığını anlamayan bir insana yardım ne arar?