Hemen pes eden biriyim?

Pessımıst bırıyım ve pessımıst olmayı mantıklı buluyorum.

Her sabah kalkıp işe giderken küçük mutluluk falan aklımda olmuyor işte. Hissettıklerımı söylüyorum ve genelde akılda en çok kalan budur yani kim mutlu uyanır ki?

Bunlara katlanmanın bır yolunu aradım ama bu katlanılacak bır şey degıl bir sevdiğim olsa bile katlanma işi zihninde bitiyor. Katlanamıyorsam da ben bıtıyorum işte. Tek çözüm de küçük mutlulukları gormek ise boşuna katlanmanın yollarınu aramısım demektır. Bırılerı sevse belkı basarırım dedım. Ama yok. Ayrıca maddı dünyadan bağımsız aılemın gözünde basaramamıs bırı olmak ve bu (değişim) benı korkutuyor. Calıskan bilirler iken içimde böyle şeyler olduğunu bılmıyorlar ben pes eden bırıyıö yanlış Tanıyorlar benı... İşte ben de bana bakışlarını bıle önemsiyorum. Çünkü degısımden korkuyorum bu maddı dünyayla alaklı degıl. Kusursuz ilerlemek hakkım çünkü bana olan bakısları güzelken hayat güzel gidiyor ama değişirse bu benım yüzümden olacak ben de kendımden yansıyan bı etkiyi kızmalarını vs görmek istemiyorum. Böyle devam etse keşke ama hıc emek harcamadan gözlerde calıskan olarak kalsaydım. Ama bu imkansız buna üzülüyorum. Aılemın gözünde tembel ben ve caliskan ben aynı mı olurdu sence? Gerçek ben tembelim işte. sadece onları ve kendımı oyaladım. Bu maddı dünyaya sıkışmak degıl her şeyin en iyisini istememden kaynaklı. Ben calısmaynca benı sevmeyeceklerını hıssettırıyorlar. Aynı tüm erkeklere yapıldığı gibi. Çalışmazsa bir hiç çünkü. Bu değişim korkusu işte her şeyın emek olduğu sahte bır dünyadan ibaret. Aılen bıle sevmiyor calısmazsan ya da bana böyle bıraıle geldı bılemem ama çogunluk böyledir. İster istemez yaptıgım eylemler bana bakıslarını erkıleyecek. Hobi mobi demişsin. Evde resim cızıp duran okumayan calısmayan bırı olsaydım beni severler miydi sence?

Dünya sadece ben her istediğimi yaparım demekten mi ibaret. Baskalarının değiştiremeddıgım bakıslarına çok sınır oluyorum. Bunun olmaması için ölürüm daha iyi. Değişmekteense ölürüm. Benı calıskan bilsinler yeter. Zaten hayat zor bılselwr ne olacak ki tembel olduğumu? Calısmayacagım her şeklde. Çıkmaz yol yani. Önemsiyorum bana bakışları evet cünkü bu iyiliğin düzgün hatta ilerleyen yoludur benım ıcın. Ne zaman saparsa bu denge degıstım demek. Özüme döndüm artık tembelim daha ne dıyeyım gerçek yüzümu gormelerı felaket. Şmdi ben böyle mutluyum calısmıcam diyebilir misin? Hadi ailene dedin hayata diyebilie misin? Calısmıcam işte napabilirim ölmekten başka?

Sevgı bile yenıden doguramıyor işte. her şey zıhınde bitiyor

Yani dünya benım için bana olan bakışların güzel olmasından da ibaret çünkü bana yansıyan tepkıleri basaramadım demek olacak. neyse basaramamak hadı neyse ama temellı basarmayı istemiyorum zaten artık orası da büyük bir sorun. Hem bakısları onemsıyorum hem de başarılı olmak istemiyorum arafta kaldım bunun sonu da bellı zaten olmadıgını görecekler :(. ama en temel sorun şu ben calısmak istemeyen biriyimmmm. bu artık bakışları onemsemekle de ılglı değil daha büyük bir sorun. Bakısları şuanda önemsiyorum sadece. Ama en büyük sorunum calısmak istememek ona odaklansak daha iyi olmaz mı? Maddı dünyaya sıkısmayan yoktur zaten. Asıl problem gelecekte olacaklar evet ama daha büyük problem beni öldürecek olan calısmama isteğim. Ailem kızar falan evet o günler gelır maalesef çünkü basarılı oldum hep benım ıcın felaket kızmaları. Ama bu kafa yapım degısmez. Kısaca bana kızmaları felaket, calısmak istememem de ölüm demek.

Maddı dünyaya önem vermek degıl bu gecmıs yasamım devam edemeyecek korkusu.

Bana olan Degıstıremedıgım bakıslar felaket, degıstıremedıgım gerçekler ölüm demek. Yani kızacaklar bu yaşayan bırı olduğum için o anda felaketim olacak. Buna önem vermek çok normal. Çünkü gecmısım ve bugünün bır birliktir. Ama dıger genel en önemli beni öldüren konu ise calısmayı sevmeyen istemeyen bırının hayatta kalamayacagı gercegı. Hangısı önemli karar ver şimdi. Şimdi maddi dünyaya sıkısmıssın demezsın herhalde. En büyük sorunu yazdım halbuki. Ama onu görmeyi terch ettın. Diğer insanlara kendımı göstermeye calısmak yasamın bır parçasi zaten. Yaşadıgım için de bunu düşünüyorum halıyle mükemmel olma isteği yoksa hayat saçma zaten. Geçmişten kalan güzel şeyler başarılı olduğum gercegı.

Onu da kaybedınce öleceğim zaten calismayi anlamsız bulduğum için. Ama ölecek olan da bırıyım buna odaklanmak gerek. Yani dengesız bır hayat onu anlatıyorum. Son kararım çalısmanın saçma olduğu gercegı ama benden beklentiler benım hayatımın kendısı demek aslında. Beklentiler bana bakıslar apayrı bir şeymiş gibi düşünmene gerek yok. Ailen sonuçta iyiliğini ister ve beklentı içine girer. Bu da yaşama isteğimle doğru orantılı bır konu. Onların bakısını önemsemem cok normal yani. Elımde tek o var zaten çünkü. Hayattan kop diyeceğine bence önce çalışmak istemeyen bırının öleceği aklınıza gelmeli. Son tuttundugm şeye de laf gelmıs oluyor bu sekıldeancak. Aılemın başkalarının bakısını önemsemek çok normal çünkü bu da olmasaydı elımde bu pessımıst halimle nekadar yaşardım? Şimdiden pes etmıs halim bellı degıl mı sence? Burdan hayata baglı olduğumu degıl de o arada geçmişe tutunan her an ölme ihtimali olan biri görmek lazım. Emın ol 1 saat sonra senden daha az maddıyata önem veriyor olabılırım. Öyle bır yerdeyım önemli olan bunu görmek. Maddıyata önem vermek dıye bır sey olamaz zaten. O mecburdur. Ben de tamamen asi olamıyorum napayım? Hayatım mükemmeldi simdi de ölmek istiyorum bu dengesız durumu anlarsanız eğer dedıgınızı saçma bulursunuz zaten. Mükemmel hayattan kopmak kolay degıldır bu benı maddi hayatta gösterebilir. Ama 1 saat sonra maneviyata uçabılırım. Küçük mutlulukları görmek benım gibi bırı ıcın çok zor.

Aslında ne maskesı taktığımım bır onemı yok çünkü dusunsenıze ne olduğum ortaya çıkacak zaten en sonunda elımde kalan tek fıkır korkular gıttıktenn sonra yanı dünya hayatına aıt aılem görecek artık gerçek benı korkusu bır gün bıttgınde elımde kalan tek şey calısmayı saçma bulan bırı olacak. Yanı sorunum 1 degıl 2 ama en büyüğü calısmayı sevmıyor oluşum bence. ve aynı zamanda aıleme rezıl olmadan önce de ölmek istiyorum o ne olduğumu öğrendikleri gün gelsın k
İstemem yani calısmıcam dedıgım günler. Zaten babam sana vurmadan okulu bitir demişti ee uni bitti ne olacak şimdi çalışmıcam ama bundan kararlıyım hayata sinirliyim duzeni sevmiyorum köle olmak istemiyorum. Ölmek istiyorum. Her gün calısanlar zaten yaşayan ölü. Ben erkenden fark edıp ölürüm daha iyi.

Haklısın doğru dedınız. Basarısız olsam da sevme ihtimallerı var evet ama bu degısım anını yaşamak bile istemiyorum çok korkaagım. Üstelik babam en az 45 yıldır bızım ıcın çalışıyor günde 12 saat haftanın her günü. Kardeşim ise çok zeki ve slk falan der böyle bırı olduğum için anlamaz bile depresyon nedır bilmezler. Annem cahıl anlamaz bu bunalımları evlenmıs okumamış rahat.

Kendım için nasıl yaşayacağım param bile olmayacak çalısmayınca. Evlenmem de sevmiyorum erkekleri. Hayatı bıle sevmiyorum sadece çalışmayı degıl hiç bır seyı sevmiyorum. elımden gelen sadece unı mezunu olmaktı gerısını kendımde gormedım gerçekten. Özele girsem ezerek mobbıng yapacaklar. Bunları yaşamak istemiyorum zor anlayan bırıyım zaten. Kötü şeyler gelecek basıma. Okul hayatı zaten zordu ne işi ne calısması çok zor...

İçimdeki köle de dıs dünya çok mu özgür her gün kalk işe git sabahları kalkamıyorum bıle? Bana göre de bu kölelik. Güzel bır hayatım oldu baskası istedi diye degıl tamamen kendım de istedim tamamen öyle diyemeyız o yüzden köle kelımesı saçma oluyor. Ama çalışırken kendım de istememıs olacagım asıl kolelık budur. Ne zaman kendımin de isteme etkısı kalkacak ozaman kolelık başlar.

Nasıl olsa yenı fark ettım. Fark edenın köle olmama şansı vardır. Ve bu güne kadar geldıysem ve kolelıge bu kadar tepkılıysem bu farkındalıklı halimle, geçmişte köle olma ihtimalım yoktur. Rahatsız ederdı illakıo kolelık. Fakat bunu istedim beynım istedi ve basardım. Beynımı geliştirdim. Ama calısmak her sabah aynı işi yapmak beynını gelsıtırır mı? Hayır
Okul okumak benı geliştirdi ama calısmak gelıstırmeyecek bu kadar net. Asıl calismak kolelık. Okul okumak kolelık değildır bunu da okulum bitip beynimin en gelısmıs haliyle söylüyorum kendımı tanıdım. Kendımı tanımamı sagladı ve bu kölelık olsa ne olur ki? Siz şuanda çalışırken kendinizi tanıyor musunuz ya da beynınızı geliştirme ımkanimiz var mı? Hayr her sabah Bildiğin seylerı yapıyorsun. Beynin de gelısmıyor karakterın zaten oturmuş kendını tanıyıp köle mıyım ben ya diye düşünup karar vermene de gerek yok artık fark ettikten sonra secımın neyse osundur. bana göre de calısanlar köle. Fark etmeyenın hatta farkında olsa bile beynını sonuna kadar gelıstırme amacı olan bırının köle olma ihtimali yok çünkü onun gittiği bıe yol var farkında olsa bile beyni gelısmıs oluyor bır şeyler oluyor sonuç olarak. Ama calısmak tam bır kölelık farkındalıksız çalışan işçi yoktur. Farkındalıklı işçi de beynını gelıstıremez o işte hep aynı seylerdır çünkü. Asıl kıtaplar bilgiler çok onemlıdır. Her gün aynı işi yapmak önemli degıl.

Yani evrimleşmek için bunları yaşıyoruz fıkrı güzel evet benım de aklıma gelmişti. Otekı dünya için yaşıyoruz fikri saçma geliyor ama mesela şu fikir daha mantıklı geliyor, ben yasıyorum çünkü gelecekte yaşayacak olan insanların evrımsel psikolojisinin olusmasını saglıyorum ne bıleyım her bır aştıgım zorluk epigenetik yoluyla insanlara geçecek. insanliğin en başından berı hepımız rahat kafada olsaydık şuanda belkı de bu kadar akıllı insan olmazdı? Çünkü acı çekmek beynımızı geliştirdi her şey boşuna evet ama yaşarsan da evrıme katkın olacak. Yani. Boşuna olmamıs oluyor aslında ama bunu umursama miktarıma göre değişir. Ben akıllı bırı değilim zaten ama IQ'um degıl de eğer, bu zorluklarla her baş ettigımde oluşan sinir dalları beynın ve insanlıgın gelısımını saglıyorsa o kısım çok iyi. Fakat ben çocuk yapmayacagım için benı ilgilendirmiyor işte. Öteki dünyaya da inanmıyorum ya. Sevdiğim iş olmaz bence insan görmek bıle istemiyorum her şeyden korkuyorum en basit şeyleri yapamam bence. Hayatım sadce zorlamadan ibaret zorladım ve yaptım beynımin genç hallerı yaptı ben değil.

İzlerim bunu teşekkür ederim ama şu günlerde her şey vakıt kaybı gibi geliyor 10 gun sonra iş tatili bitecek ve calısmaya devam. Bu 10 günlük yaşamda ne yapabilirim ki :( ömrüm 10 günmüş gibi bakıyorum hep böyleydim. Hep sınırlı süreler koyuyorm kendıme. Ömrüm 2 günlük tatil şuandan itibaren falan diyorum mesela. Ama bu durum çok canımı sıktı hep aynı döngü bıtecek olan tatilleri yaşamak sinirlerime dokunuyor

Doğru noktalardan düşündüğunuz için teşekkür ederim çoğu kişi basit düşünürdü. Bu da güzel benım için teşekkürler

Sorunlar ruhumuzu mu oluşturuyor yoksa ☺ hiçbir şey boşuna degıldır falan deyip ölümden sonra yaşam videosu atınca. Ne kadar ugrasırsak okadar bir ruha sahip oluyorsak eğer benım tek hayatım bu hayat olacak galiba.

Valla ben kendımı gerçeklestirdim bence kendını aşmak bunun içinde yok bence 😂😂 aşmama gerek yok yaa gerçeklestirdim işte.

Valla beynım olmadığı için hayatımın bır yarısında asırı derecede inandım şuanda da hiç inanmıyorum. Yani inanıyoken sebepler genel sebeplerdi şuanda da tek sebebım kendı fıkrım. Degısımım bu. 😂Güzel ilerleme bence. Kendi fıkrıne inanmak güzel bir şey. Ben gibi sonradan düşünen bırısı sence inandığı ilk bulduğu fıkırlerını ilk düşüncelerini bırakır mı. Zaten dusunebılıyorum artık dıye çok mutluym bu halim de yanı dusunebıldıgımı sandıgım halim de tanrıya inanmıyor bu da benım ilk fikirlerinden biridir. O yüzden baglıyım. Yani ilk fikir yürütüp inandıgım şeylerden bırısı özgür hissettirdi çünkü, dinden çıkmak değil özgür hissettiren, bana mantıklı gelen inanmamak olduğu için özgür hissettim ilk defa. Buna da baglandım işte. vazgeçemem ki fikrimden. İlk defa özgür olmuşum çünkü ve düşünerek inanmışım. Düşünerek inandıgım bır seyı bırakamam. Anca uzerınse çok dusunursem benden daha çok bilenle falan ya da mantıgı mantıklı gelecek biriyle konuşursam ilk fikrimden vazgecebılırım. Ama inanmamak inanmaktan daha kolay olduğu gibi daha uzun süreçte gerceklestı bende. O yüzden sıkıntı. baglıyım yani o fikre. Din dısnda ilk fikirlerimin hiçbiri kolay degısmez bence. Çünkü uzun sürede oluştu ama bi kere oluştu onu anlatmak istiyorum. Dinden bir kere çıktım zaten 2. Pencerem bu benım. Bir daha gerıye dönülmez çünkü zaten çıkaran şey mantık oluyo benı. Mantıkla geri dönmek de çok uzun zaman alır.

Benım bukadar ilerlemem mucize zaten ölümden 40 kere dönen insanlar var bunların farkında olarak inanmıyorum. Şans çünkü hepsi. 40 kere ölümden dönmek de bir olasılık çeşidi. Benım şu ana kadar basarmış olmam da bir olasılık çeşidi. Deneyimler olasılıktan ibaret bence ben her şey yolunda olmasına rağmen çıktm çünkü fikirlerimi seviyorum onu anlatmak istedim. Çünkü olmasına gerek yok çünkü begenmedıgım şeyler var. Güzellikleri değil kötü şeylere odaklıyım yine. oyleyım çünkü yapacak bir şey yok pesimist olmak dinini bile etkiliyor. Dünyadaki kötülükler ve bazı mantıksız şeyler gözüme battıysa bitmiştir. Evrenin büyüklüğü yaratıcı olması gerektiği falan umrumda değil. Bu düz bir mantık. Ben ise düz mantık kurmuyorum karakterım pessımıst fikrim de pessımıst en kötü şeye inanmak benım beynımın çalışma şekli yani. Bu. Ben neysem ona göre calısıyo beynım ve bu önemli bence diğer mantık kurmalar sadece beynımızın algılayabılecegı kadar mantık kurmaktan ibaret. Beynıme göre mantık kurup düşünüp bir evrenın yaratıcısu olmalı kaos mu olacak dıye saçma bir bi mantık kurup beynımle sınırlı kalacağıma, karakterime göre mantık kurup her seyın kötüsünü görüp beğenmem ve mantıksızlıklara da Tanrı'nın bir bildiği vardır deyıp geçmem. Mantıksızlık varsa ben kötü bulduysam bır şeyı karakterim iyi çünkü, kötü şeyler gözüme batıyor benım de. Bu yuzden karakterime uygun davranarak kötü şeylerı reddedıyorum. Tanrı varsa da kötülük tanrısı olmalıydı o.

Kötülüge iyiliğe bakarak konuşuyorum sadece. Dünyadaki. Kötülük tanrısının da cenneti olamaz
Yanı kötülük varsa cennet olamaz. Tanrı ben kadar iyi biri yarattıysa kötülüğü hoş görmek zorunda degılım. Ben kadar iyi olmanın sonu dinden çıkmaktır. Cünkü dünyaya fazlayım. Dünya bana göre eksık ise tanrı yoktur. Peygamber gibi sabredecek değilim kötülüklere. sadece iyi biriyim. Kötülüklere bakarak dinden de cıkabılırım bu yani. Diğer konu da olması gerekmediği konusu. Ne mantık kurarsan kuralım beynimizden ibaret olcak o mantık. Algılayabıldıgın kadar mantık kurup inanacaksın. Ben ise karakterıme ıyı kalbıme göre bakarak bir şeyleri reddetmeyi seciyorum. Duygusal mantık gibi bir şey. Ama sade mantıkların da çok mantıklı olduğu söyleyemeyeceği için duygusal mantığıma sonuna kadar inanıyorum.

İstediğim gibi gitti ne dıyorm hayatım guzeldı ve dusunmeyı yenı ogrendım meselem bu olayım bu. Bu yüzden bana ne sorsan mantıklı cevaplar verıcem. Yasadıklarım ile alaksı yok.

Karakterime iyiliğine bakarak seçim yapmak daha mantıklıdır oysa ki çünkü Tanrı'nın kendısı ıyılık ile alakalı olmalıydı degıl mı? Kötülük ile mi alakalı olacaktı ya sa ikisi birden mi olacaktı? 😂mantıgına göre secım yapıp inansam veya inanmazsan yanılırsın bence çünkü üzerinde düşündüğumuz konunun kendısı ıyılık ile alakalı olmalı. Ben içimdeki iyiliği bilyorum bunu tanrı üfledi veya uflemedı bilmiyorum ama kötülük varsa bır yerde iyiliğe yazık olduğunu bılıyorum. Icımdekı ıyılık o iyi ses tanrının kotu olma ihtimalini kaldıramıyor. imtihan yapmasını bıle kaldıramıyor. Çünkü içimdeki ıyılık tanrıdan gelıyorsa Tanrı'nın tamamen ıyılık olması gerekırdı bunu ben dusunebılıyorum. Eğer ki kötülük de içeriyorsa günahkar olacagım bu kabulüm. Çünkü ben kotulugu sevmiyorum. Kötülük varsa ben yokum. Yok etsın benı tamamen iyi bir tanrı değilse. Ozaman ben daha mı iyi olmuş oluyorum? Saçma oluyor degıl mı? Tanrı'nın ne olduğunu bılemeyız sadece kötü olması hepımızı etkilerdi o yüzden özellikle kendım için pişman değilim. Eger hem kötülük hem ıyılık barındıran bır varlık ise bunu da kabul etmek istemezdım yine pişman değilim
Tamamen saf iyi bir tanrı olsaydı şuanda bu acılar olmazdı zaten. İmtihan hikaye. İçindeki iıyılık hissine bakıp odaklandıgında imtihan kelimesi kadar saçma bır kelıme olmamıs oluyor. Tanrı benı üzmek istemezdı :) ne ımtıhanı olacakmısım? İçimdeki iyiliği dinliyorum ve tanrının kötü olma ihtimalini kabul edip, iyi tanrı varsa da nasıl bır bildiği olmalı da dünya böyle olmalı meraklar içersindeyım. O bildiği şeyi biz bilmeden içimizdeki ıyılık tohumları ile inanmayı nasıl seçebilirız kı bunca kötülük içinde. gerçekten iyi bir insan kaldıramaz çünkü bu dunyayı. Iyılık budur. Kendimden bılıyorum kendimden bildiğim için inanıyorum tek bıldıgım içimdeki ıyılık ona göre hareket ediyorum

Benım içimdeki iyiliğe bakarak tanrıyı bulabılır veya redd edebilirim dıye düşünüyorum. Çunku tanrının kendısı inanç meselesi. beynımle mantık kurmaktan daha mantıklı bır olay bu çünkü.

Tanrı suçlu degıl zaten sadece kötü olmuş oluyor bana göre. Kötü olması suç değil. Kötü bır Tanrı'ya karsı çıkmak da benı uzmezdı. Aynı zamanda içinde hem ıyılık hem kötülük olan aynı insan gibi olan bır tanrıya karsı çıkmak da benı uzmezdı. O içimdeki sevdıgım ozellıgımden olusmuyorsa kötülük barındırıyor demektir. Yoksa ben tanrıdan daha iyi olmuş oluyorum mantıken. Çünkü iyiliğime çok güveniyorum. Bunun kaynagının harika saf bir ıyılık kaynagı olması lazım. O da bu dunyayı yaratmış olamaz. Benı uzmezdı.

Mutsuz olmaktan mutlu olunamaz. Kendını kandırmanın mutlu etmediği gibi. Kötülüğün olduğu yerde olamayacak kadar iyiyim bunu kötülük olarak algılayanlar utansın ben degıl. degısmez beyın yapısıyla alakalı. Sevmedıgın bir düzeni zorla sevemezsın.

Tamam