Hiç çaresiz kaldınız mı?

Ufak tefek şeyleri çaresizlikten saymıyorum. ya da ufak şeyleri cidden artık gözümde büyütmüyorum.

38 yıllık yaşamım da; kendimi 3 kez ciddi bağrımı yara yara (gıyaben) çaresiz hissettim.

1-Babamın vefatında

2-Bozkurt selinde (insanlar gözümün önünde gittiler, günlerce ceset toplandı, merhaba dediğim esnaflar, bazı akrabalar, yok artık o selde hayatlarını kaybettiler

3-Annem in corona oluşu. Ama rabbime şükürler olsun ki iyileşti. Evet coronadan sonra kalbinde hasar kaldı, kalp ilacı ile kullanmak zorunda ömür boyu, ancak şükürler olsun iyi.

İnsan bu tür olaylarla yüzleştikçe kendi aciziyetini görüyor. Evet aciziz. Aslında belki de hani o çaresiz kaldığımız dediğimiz anlar haddimizi bildiriyor bize.

Bir laf var çok severim;

İnsan; sabah yıkansa akşama kokan, sabah ölse akşama kurtlanan bir varlık. Bu kadar kibir niye?

Yani, çaresizlik aslında mesajı doğru alırsak, göğsümüze bağdaş kurup oturan nefsimizin terbiyecisi bir yerde.