Kötülüğün kaynağı nedir?

Hiç kimse isteyerek kötü olmaz. Ömrümüzün bir döneminde hayat bizi keskin bir viraja sokar. Tüm dertlerimizin sıkıntılarımızın üst üste geldiği bir dönem.. güçlü olan insan yaralar alarak ama karakterinden ödün vermeyerek çıkar, zayıf olan insan o an mantıklı görünen ama karakterini kaybedeceği yola sapar. Şu kişi şu kötülüğü yapmış ama şunları yaşamış ondan psikolojisi bozulmuş diye geçiştiriyoruz affetmeye çalışıyoruz insanları. Ne kadar sevgiye ve ilgiye ihtiyaçları olduğunu çok iyi biliyorum. Yeter ki empati yaparak anlayışlı bir şekilde dinleyebilelim onlarıda. Bulundukları durumdan çok sıkılmış olanlar da var.

Bazen psikolojik, travma falan deyip kalıplara soksak da bazı insanlar dümdüz kötü, saf kötü, katıksız kötü..

hepimiz biliyoruz değil mi hırsızlık kötü..

Hırsızlık ne zaman masum olabilir? Çok açsındır, gider bir ekmek çalarsın. Velevki. Onu sana dayanılmaz açlık yaptırır.

Ama gidip araba çalmazsın, ev soymazsın.

Herkes hırsızlığı, yolsuzluğu, adam bıçaklamayı, dolandırmayı, iftira atmayı bilir, hepimiz biliyoruz...

Ama herkes bildiği şeyleri yapmaz.

Bir yetişkin yaptığının doğru veya yanlış olduğunu akıl edebiliyorsa (akli melekeleri yerindeyse) ben psikolojik neden falan aramam altında. O kötüdür arkadaş. Saf kötüdür.

Git bile isteye dolandır, tecavüz et, döv söv, iftira at, çal çırp... psikolojik nedenler diyelim.. yok öyle bir şey ya.

Ben psikolojik nedenleri, kimseye zararı olmayan, kendi kabuğunda, üzgün takılan, belki kimseye güvenemeyen insan da ararım...

Bunu kendime birçok kez sordum insanlar kötülükle nasıl tanışır kaç yaşında birini kandırmayı yalan söylemeyi öğreniriz bu bilgi bize nereden gelir arkadaş çevresindense onlar nasıl öğrendi? Aslında aradığımız cevap dünyaya kötülük nereden geldi ilk karanlık ne zaman çöktü birine haset besleyen nefret edip kuyusunu kazan yalan söyleyen ve diğerlerini de teşvik eden kimdi neden kötülük bulaşıcı ve dokunduğu herkesi zehirliyor gibi bir dünya soruyu da beraberinde getiriyor kötülüğe bir kaynak arayışı