En son ne için uzuldunuz?

14 Sene önce dedem vefat edince.

Dedem ile benim hikayem; (Okumak istemiyorsanız geçebilirsiniz.)

Ben doğduğum günden beri hep dışlanırdım, arkadaş edinirdim; Bırakırlardı. İstemezlerdi beni. Oysa ki dedem benim arkadaşım oldu, bana baktı. Sevdi beni, ben annem, babam, ablam dışında kimseden sevgi görmedim. Dedemle tanışana kadar...

Kendisi melek gibi bir insandı, sevecendi. Daima mutluydu, bana ''Selinim.'' ve ''Güzelim.'' diye seslenirdi. Çok mutlu olurdum, beni parka götürürdü, dondurma alırdı, birlikte kamp yapardık... Çok mutluyduk biz dedemle. Arkadaşa ihtiyacım yoktu.

İlkokula başladığımda yavaş yavaş arkadaş edinmeye başladım, sonunda arkadaş ediniyordum. Ne kadar güzeldi değil mi? Ben mutlu mesut arkadaşlarımla eğlenirken dedem kansere yakalandı... Zor bir süreçten geçti ve iyileşti. Peki, neden dedem öldü?

Taburcu olduktan yakın bir zaman sonra dedem beyin kanaması geçirdi. Yoğun bakımda yattı, o küçücük bedenimle hastane odasının önünde ağladığımı unutamıyorum... Dedem her yanına geldiğimde ''Selinim, prensesim. Hoş geldin. Ağlama sakın iyiyim ben.'' derdi. Bu beni her zaman rahatlatırdı, dedemin iyileşeceğini düşünüyordum...

Ta ki, o acı güne kadar...

2. Sınıfın ilk günleriydi, artık bir sürü arkadaşım vardı. Dedemin de iyileşeceğini düşündüğümden artık sürekli mutlu bir şekilde etrafta geziyordum, öğlen teneffüsü yemeğimi yerken yanıma Öğretmenim geldi..

Dedemin öldüğünü söyledi.

En son o zaman ağladım.

Bir daha ağlamayacağıma yemin ettim.

Seni çok seviyorum dedeciğim...

''18/10/2018''