Kimsenin hatırlamadığı, sizin unutamadığınız bir şey var mı?

Bir çok şey var, şarkının da sözlerinde geçtiği gibi; "anılar beni rahat bırakın"diyorum hatırlarken. Sahi unutmuyorum ki, unutmadığım için hatırlamama da lüzum kalmıyor. En fenası da bu sanki, hiç unutmamak, takvim yaprakları ilerlese de o anlarda takılı kalmak, mıhlanmak, genellikle de bunlar hep kötü anılar, yürek sızlatan, gözyaşlarını yüreğine akıttığın, bazen de tüm savunmasızlığınla ağladığın, sebebin ne olduğunu bilmeden içli içli ve sesli sesli ağladığın anılar oluyor, bazı anlarda mühürleniyor insan. Belki herkes unuttu lakin ben unutmadım, unutmayacağım, beni güçlendiren de unutmamak, hep dimağımda o anılar, keza yaptığım haksızlıklardan mütevellit çekmiş olduğum vicdan azabları da unutmadığım anılardan, utandığım anılar var bir de, utandırıldığım, aslında utanacak hiçbir şey de yokmuş, ah çocuk diyorum bazen kendime, ah küçük kız, zavallı çocuk diyorum kendime, bahçede öğretmenimin bana sesi titreyerek; "sen de yoluna yalnız devam edeceksin"sözünü ve yüreğimin sızlamasını, kalbimin kısacık da olsa ağrımasını, diğer kibirlinin sınıf öğretmenime "ben niye onunla oturuyorum"diyişini unutamıyorum, annemin beni görmeyişini, nasılsın diye sormayışını unutamıyorum, nasıl olduğum umrumda değil çünkü, her şey yaşanması gerektiği için yaşandı ve ben tekrar tekrar yaşıyorum o anları, aynı çocuk saffetiyle lakin bilinçli bir şekilde, dimağımda canlanıyor anılar, ne zaman parlayacak olsam; mazi dimağımda dans ediyor adeta, yine dışlanıp kabul görmeyeceksin sözleri yankılanıyor kulaklarımda, bundan sebep geri çekiyorum kendimi, unutamadığım şefkat dolu anılar da var; O'nun sesini unutamıyorum, O'nun gülüşünü, O'nun benimle empati yapışını, O'nun beni hayata döndürüşünü, O'nun bana davranışlarıyla, gözleriyle, sözleriyle verdiği mesajları, şimdi farkediyorum da ben O'na dönüşüyorum sanki, bazı yönlerim O'na benziyor, hiç kimse beni O'nun anladığı gibi anlamadı ve en nihayet ben de kendimi O'nun anladığı gibi anlıyorum, kendime O'nun o şefkatli gözleriyle bakıyorum, iyi ki hayatımdan öyle bir insan gelip geçti, iyi ki dokundu yüreğime, iyi ki kulaklarım O'nun bana ciğerinden gelerek söylediği şefkatli, güzel, sevgi dolu sözlerini duydu, O benim hatırladığım en güzel detay, hayatımın en güzel öznelerinden yüreğimde kırgınlık olarak kalmayan. Ah ya içimden geldi şu şarkıyı da O'na paylaşayım o vakit, şimdi okumayacak olsa da bu satırları..

Çok şey var seçemiyorum aralarından. İnsanlar unutmayı tercih ettiler belki de bana unuttuklarını söyleyip önemsemediklerini göstermek istediler. Bilmiyorum.

Ben unutmadım. Unutmadığım çok şey var. Ve hiçbir şey böyle de kalmayacak.

İki kişinin bildiği belki sahibinin bile hatırlamadığı ama benim unutmayacağım, kurban olduğum sesi var kulağımda. O kadar içten, o kadar samimi o kadar güzel.

Soruların renk verdi, iyi ki dönüş olmuş…

Kızıyoruz, kırılıyoruz, inciniyoruz, bir biz hatırlıyor oluyoruz…