Yaşadığın kötü şeyleri kimin desteği ile atlatabilirsin?

İnsan her düştüğünde azalıyormuş ben bunu tecrübe ettim, iki elin kanda olsa koştukların sen düştüğünde üzerine toprak atıyormuş, her düştüğümde ben bir dostumu kaybettim. binlerden yüzlere yüzlerden onlara en son da kendim kalana kadar azaldım. Ve kendi söküğümü kendim diktim hep, kendi yaralarımı da kendim sardım bunu yaptığımdan beri bir başkasının benim için bir şeyler yapmasına hiç mi hiç ihtiyacım olmadı ya da beklemedim.

Genelde anneme bir şey anlatmıyor olsam dahi, onun sevgisi ve varlığı benim bir şeylerin üstesinden gelmem için kolay oluyor, bazen insan çevresindeki arkadaş eş dost, kişilerden yara aldığı zaman yamuk gördüğü zaman, diyor ki evet bunlar tam bir yalan tek gerçek aile, böyle insanlar yüzünden insanlar rahatsız olmaya başladım biliyor musun?

Kendi çıkarlarını düşünen her zaman kendilerine haklı gören başkalarına geldiği zaman yerden yere vurmayı kendine görev edinen insanları gördükçe, yalnız başıma kalmayı belki de insanlara göre öyle ama asosyal değilim yalnızlığı sevmeye başladım. İnsanlardan uzaklaşmaya başladım, acaba kim ne zaman bana bir yanlış yapacak ne zaman canımı yakacak buna da güven olur mu diye düşünmeye başladım.

Kimsenin desteğine ihtiyacım yok kendi kendime atıyorum, sadece zaman.