Neden hep erken olucegimi hissediyorum?

Endişeni anlıyorum. Ölüm; belki de hayatta ki tek şaşılmayacak gerçek. Yani derin düşününce, en somut şey.

Uzun anlatsam bilmem ki anlar mısın? Değerlerini bilmiyorum, yanlış da anlamanı istemem, anlarmısın derken kötü maksatlı demiyorum.

Biz bedenden ibaret değiliz bildiğin gibi, ruhumuz var. Ve bir yaradılış fıtratımız var. Hani bulunduğun ortamdan sıkılırsın, şöyle 10 günlük bir tatile gidersin, tatilin ilk 3 günü müthiş heyecanlıdır. 4. Günden sonra tatilden sıkılmaya başlarsın, 6.7. Günler evini özlediğini hissedersin..

Ve sonunda tatilin bitip evine döndüğünde "oh beee dünya varmış" dersin :)

İnsan ruhuda böyle diye düşünüyorum :)

İnsan ruhu da ait olduğu yeri özlüyor bence, yani bedenin ölüp, ruh özgürlüğüne yükselmeyi istiyor, zira bu yer yüzü de ruh için bir tatil yeri :)

Başka açıdan bakarsak da; bu hissiyatdan korkma, bana da oluyor. Ve ben eskiden korkardım bundan, ama çok uzun yıllardır kokrmuyorum. Bakış açımı değiştirdim. Bu his yani hissetiğin şey, aslında seni pek çok şeyden koruyor, nefsinden, tamah etmekten vs vs...

Baksana dünyaya, çıkan savaşların, arbedelerin, zenginlikten de daha zengin olmak isteklerin, kötülüklerin, hırsların yegane sebebi "hiç ölmeyecek" gibi yaşayanlar. Onların kalpleri mühürlenmiş artık. Frenleri yok.

Ancak senin kalbine gelen o hissiyat seni yumuştıyor değil mi :) ailene karşı merhametin artıyor, sevenlerine, sevdiklerine, insana karşı merhametli oluyorsun. :) korkma o hisden güzel kardeşim... o senin bu hayat yolunda ki, Allah dan yansıyanla merhametini büyütmeni sağlıyor.

Ömrün güzellikler içinde geçsin :)