İnsan; kendi gibi olana mı, yoksa kendi gibi olmayana mı daha çok güvenir?

Bu olayın en ilginç tarafı, kendilerine ve iyi niyetlerine inanmanı isteyenlerin, senin ve iyi niyetine hiç güvenmeyecek olmaları. Topluluklar, bireyler arasındaki güvene dayanarak var olur ve devam eder, ama insan kendisi güvenilmez bir varlık olduğunu en iyi bilir... İnsanlara güvenilmemesi gereken konular kişisel çıkar ve menfaatlerin kesiştiği noktadadır. O noktada dil zekasının önemi yadsınamaz. Nitekim, bir restorana gittiğimizde gelen yemeğin zehirli olduğu aklımızdan bile geçmez, biz orada şefin vicdanına güveniriz. İnsanlara "ben hiç güvenmem" diyen birinin bile, tanımadığı birinin vicdanına güvenmesi ironi.

Ben kendim gibi olana daha fazla güveniyorum. Benim zıttım olana karşı elektrik de alamıyorum. Bana benzeyenin bir sonraki hamlesini bilmek ya da tahmin etmek benim kendimi daha güvende hissetmeme sebep oluyor.