Kalp midir insana sev diyen, yoksa yalnızlık mıdır körükleyen?

İkisi de değil, beyindir. Kalp sadece bir semboldür, sana beyin yalnız kalmaman gerektiğini sinyalini vermesi yeterli. Sevdiğini görünce kalbinin çarpmasını sağlayan yine beyin, hormonları salgılayıp.

Kalp tanıdığını seviyor.
Örnek vereyim. Çocukluğunda babasından psikolojik şiddet gördüğü bir evde büyüyen bir çocuk, büyüyünce de onu hırpalayan, belki şiddet gösteren bir insanı eş olarak seçebiliyor. Hatta bu o kadar hızlı ki bazı araştırmalara göre insanlar 7 saniyede kendisine travma yaşatacak birini seçiyor.
Bu tanıdık olan duygulardan gelen bir şey.
Evde babadan şikayetçiyse babanın davranışlarını değiştirmeye çalışıyorsa bir anne muhtemel surette ilişkisinde kızda eşini değiştirmeye çalışacaktır. Çünkü bunun doğru olduğuna inanıyor. Onun doğrusu karşisinda ki insanı değiştirmekle mümkün.

Ve eğer karşisindaki insan ona değer veren, saygı duyan, bir insan çıksa mesela tartışır. Kabul etmez böyle bir ilişkiyi. Nedeni ise değiştiremeyeceği insanla uğraşamayacağına inanır. Onun bildiği oynayabildiği, değiştirebildiği, alışkın olduğu sevgi biçimidir. Ve kalbimiz sevgiyi böyle kodlamışsa, onun sevgi anlayışı buysa muhtemelen böyle insanları 7 saniyede seçip hayatına alacaktır.