Yağmurun verdiği huzurdan mıdır, hissettiğim bu tatlı uyku hissi?

Biraz daha uyusam, saatlerce uyusam, hatta günlerce uyusam, sanki her şey düzelirmiş gibi... Bir bardak daha çay içsem, demlik demlik demlesem, hatta günlerce içime kokusunu çeksem, sanki her şey düzelirmiş gibi. Biraz daha gözyaşı döksem, saatlerce ağlasam, hatta günlerce haykırsam, sanki her şey düzelirmiş gibi. Düzelir’ değil de, ‘miş’ gibi. Sanki olurmuş gibi... Sanki bir şeyler eksik... Bi’ yarım yok gibi. Kolum kanadım kırık belki. Yaralıyım belli ki. Ne tadı var bir şeylerin ne de tuzu... Bazısının ise tuzu kuru. Dolduruyorum da boşalıyor bi’ çabuktan, eksiliyor bir şeyler illaki. Dibi delik dünyanın belki. Tamiri yok belli ki. Bir şeyler ters göremiyorum ama düz’ü bu belki de? Altı üstü bilmem kaç kare hayatımız bu film şeridinde. İşitemediğim bir ses, alamadığım bir nefes, ne idüğü belirsiz bir his var içimde, sanki ‘şey’ gibi... ‘Şey’ işte...

Hani olur ya öyle, öylesine... Bir şey’miş’ gibi.