En acımasız olduğunuz özelliğiniz nedir?

Çok merhametli bir insanım ve seviyorum bu yönümü, çünkü insan olduğumu görüyorum yüreğimde o merhameti hissettikçe lakin kendimden esirgiyorum herkese sunduğum o merhametimi kimi vakit, bazen yiyorum kendimi, bu ne biçim özellik, kendimi toparlamaya çalışıyorum her ne kadar kendimi eleştirsem de, çünkü kendimle yaşıyorum. En acımasız yönüm ise; ne kadar merhametli bir insan olsam da bazı kişileri zinhar affetmeyeceğim, ben dahi, kimselere kıyamayan ben dahi acımasız olabildim, bana gaddarlığı zalimler öğretti, kurban olduğumun adaletine sığınıyorum, beni nasıl ayağa kaldırdıysa, ufkumu açtıysa, gözümdeki perdeyi kaldırdıysa Rabbim, işte o şeytan karakterli mahluklara da yaşattın bana yaptıklarını, içimi üşütenleri Rabbim'e havale ettim, bin kere de af dileseler affetmem kimilerini, beni millete karşı dolduran, kötü gösteren, iyiliklerime nankörlükle karşılık veren, tarafsız düşünemeyen zavallı kuklaları, şeytanın elinde oyuncak olanları, onun bunun lafıyla bana saldırmak isteyenleri, ağır ağır konuşanları zinhar affetmeyeceğim ki ben bir özür karşısında yumuş yumuş olan tatlı bir insanım lakin yüreğim sevmiyor onları, ben etki altında kalmayan, objektif bakan, sağlam kişileri seviyorum, işte öyle kişiler omurgalı, omurgasız kişilerle ise hesaplaşacağız mahşerde, ben güveniyorum kurban olduğumun adaletine, mahşerde dahi onlara acımayacağım, bazı haklar zinhar helal edilmez çünkü, evet attıkları darbeler kuvvetlendirdi beni, hiç ummadığım insan oldum ve tanıdıkça kendimi daha çok sevdim, meğer ne kadar çok sevilecek insanmışım ben, çok şükür kimseyi kutsallaştırıp şeytan karakterlilerin beni hipnoz etmesine müsade etmiyorum, kimsenin şeytan ve kirli gözleriyle bakmıyorum kendime ve bana o gözlerle bakan zavallı kuklaları, laf taşıyıcıları, omurgasız vizyonsuzları, şeytanın avukatı ve elçisi olanları zinhar affetmiyorum, mahşerde bile ki ben bir insana sokakta çarpsam kaç kez özür dileyecek derecede merhamet edecek bir insanım, benim de en acımasız yönüm bu. Beni kendimden koparmak isteyenleri, beni kendi gözümden düşürmek isteyenleri affetmem, niye şeytanlara karşı sesleri kesiliyor, kısılıyor zavallı kuklaların, yalakaların ve kimse yüzünden de kendi gözümden düşmem, ne oldu bana kötülük yaptılar, en nihayetinde kendimi kazandım ve daha sıkı tuttum ellerimi, sandılar ki kendimden vazgeçeceğim, öyle de olmadı, kudursun kuduruklar, Allah bana yardım etti. Allah beni şeytanın kuklası, yalakası, elçisi yapmadı, çünkü onlar başlarındaki şeytana layıklar ve ben de doya doya özgürlüğümün tadını çıkarıyorum kitaplarımla haşir neşir olup.

Bazen biri yardıma ihtiyacı olduğunda kılımı kıpırdatmam çokta ciddiye almıyorum alsam bile yapmacık oluyor zaten içimden gelerek olmuyor hastanelik olsa sorun olmaz benim için o anda kendimi düşünürüm yaaa eve geç kalmak istemiyorum gibisinden.