Bir insanın kendisine yaptığı en büyük kötülük nedir?

Acıdan zevk alıyorum. Her türlüsünden. Acı bitiminde ki rahatlama hissi gibisi yok.

İşkence sırası beklerken parmaklıklar her açıldığında acaba benim adımla mı seslenecekler dersin ve için ürperir. Başkasına seslendiklerini duyduğunda geçici olarak rahatlarsın. Sonra içerden gelen acı çığlıkları daha beter ürpertir seni. Nitekim sıran gelir ve işkence bölümüne alınırsın. Senden öncekine çırılçıplak yerdedir. Battaniye verilip ağzına sigara tutuşturulur çünkü işkence yapanlara istediklerini vermiştir.

İşkence görmene gerek yoktur aslında. Yapman gereken sadece istediklerini vermek ve dışarda gurursuzca boynu bükük gezmektir. Ama işkenceye razı gelmişsindir ve sancı başlamıştır. Bir taraftan sıkılan testislerin, diğer taraftan betona çarptıkları kafatasın derken bir süre sonra acıyı algılayamayacak duruma gelirsin acı reseptörleri devre dışı kalmışçasına dolu dolu küfredersin.

Sonunda artık seni hücreye geri götürdüklerinde müthiş bir rahatlama sarar vucudu. Öyle bir rahatlama ki bunun benzeri normal hayatta başka herhangi bir durumda kesinlikle yoktur. Sabah gecenin darbeleriyle acı içinde uyanmadan önce birkaç saat dünyanın en derin ve güzel uykusunu uyursun. Soğuyan darbeler uyandırır sonra seni ama duyduğun acılar çerez gelir sana.

Sonraları acıya ve acı sonrası rahatlığa bağımlı olursun. Hep o müthiş ve benzersiz rahatlığı ararsın.

Enfeksiyon riski olan bazı yaralanmalarda yarayı yakar keyfime bakarım. Bir gün kedi ısırığına çakmak tutup deri yanıp kokusu çıkana kadar ateşi geri çekmedim. Kuduz riskini bu şekilde sıfıra indirirken gören arkadaş küçük bir şok geçirdi. Ateş bu dedi. Nasıl olurda gözünü bile kırpmayıp hiç acı belirtisi göstermedin dedi. Ben gözümü kırpmadığımın farkında değilmişim. Acıdan sonraki rahatlamanın verdiği zevke öyle atapte olmuştum ki ateş canımı acıtmamıştı.

Kendini kandırmaktan kötü ne olabilirki.

Gerçekleri görmezden gelerek sürekli bir umuda tutunmak, hayata yalnız gelip yalnız gideceğini unutarak, baştan sona bütün yalnızlık ve acıları yaşayarak ve bir ömrün sonuna geldiğinde ben nerede hata yaptım diyen bir kişi olarak dünyaya veda etmek.

Yaşadığı acıyı sürekli telaffuz etmesi sesli veya içinden kendi kendine demesi bile acıyı korur. Bir acı yaşanabilir bu hayatımızda olabilir lakin bunu merkeze koymamak lazım. Yeni mutluluklara yeni hayata başlamayı bilmeliyiz