Hayat çok anlamsız gelmiyor mu?

yani ne bileyim her şey anlamsız gibi

sürekli bir duygu açlığı içindeyiz; sevgi bekliyoruz, başarı bekliyoruz, gurur bekliyoruz, aşk bekliyoruz hep duygularla tatmin olmak için yaşıyoruz

vücudumuz hep bir ödül sisteminde çalışıyor bizi bir şeyler yapmaya itiyor ve bundan bir şekilde bir şeyler hissetmemizi sağlayarak devamlı hale getiriyor

ne bileyim takdir edilecek bir şey yaptığımızda hissettiklerimiz, aşık olduğumuzda hissettiklerimiz vs. duyguları silip baktığınızda bomboş her şey o kadar mantıksız ki

bir erkek kadın ilişkisi mesela temel amaç cinsellik ve üreme cinsel çekim olmayanlarla arkadaş oluyoruz cinsel çekim dediğimiz şey de bilinçaltımızın çocuğumuz için seçtiği baba kontrol edemiyoruz onu da

arkadaşlıkta da sevilme, ait hissetme, onaylanma ihtiyacı var gibi gibi yalnız kalmaktan dışlanmaktan korkuyor çoğu insan

bir tek yalnız kalıp insanlardan ve kafanızı yoran işlerden, sorumluluklardan uzaklaşınca görmeye başlıyorsunuz gerçeği çünkü gerçekten düşünmeye başlıyorsunuz ve insanı depresyona sokuyor bu anlamsızlık

seni mutlu eden şeylerin bile ne kadar anlamsız olduğunu görüyorsun ya da üzen

kurallar, bu sistem, bu düzen, yaşadığımız hayat vs. hepsi saçma

böyle olunca hayattan zevk almak normal sıradan biri gibi yaşamak mümkün değil

hatta dinlerin de bu yüzden oluşturulduğunu düşünüyorum insan kendini önemli zannediyor çünkü

koskoca dünya ve diğer canlılar insanlık için oluşmuş gibi komik bir şeye inanıyorlar kendilerinin ne kadar önemsiz olduğunu bilmeden

açıkçası bir kaç dahi insan olmasaydı hala sefil ve ilkel köy hayatı yaşıyor olurduk gerçi hala modern köleyiz özellikle işçi sınıfı

bilmiyorum kafam hep bunlarla dolu

siz de böyle hissediyor musunuz?