Eleştirdiğiniz bir şeyi kendiniz yapar mısınız?

Yani yaptığım eleştirileri yaşarım ve bilerek yaptığımı düşünmüyorum. Zavallı mıyım, bilemiyorum. Bazen bir bakmışım aynı hatayı bende yapıyorum ve düzeltme şansım varsa düzeltirim yoksa geçmiş olsun. Artık büyük konuşmayı bıraktım fakat bazen hayat işte 😏

Tahammül edemiyorum bu vasıftaki vasıfsızlara. Kendi yemediği halt kalmaz, millete ahlak dersi verir, kimsin ki sen konuşuyorsun hayasız diye bağırasım var bu tür şahsiyetsizlere. Millete fetva verirler, kendileri en büyük günahı işlerler, had bildirmek lazım bu hadsizlere, kendilerini melaike sanıyorlar herhalde ya da günahlarını yüzlerine vurmadığımız için çemkiriyorlar. Namuslu olan kişi de kimseyi eleştirmiyor, öyle komik ki ahlaksızların ahlak bekçiliği yapmaları. Herkes kalbinin ekmeğini yesin. Ben herkesten ziyade kendimi eleştiriyorum, kendi kusurlarımı onarmaya çalışıyorum, kendimin en iyi versiyonunu görmek istiyorum çünkü, tabii ki bana karşı art niyeti olanları da eleştiriyorum ya da başkalarına kötülük yapma hususunda çizmeyi aşanları lakin birisini eleştirmişsem o davranış ben de yoktur, kendime bakmadan konuşan gafillerden olmak istemem, çünkü öylesi kişileri sevemiyorum, sevmiyorum

Bu konu riskli ince çizgiler içeriyor. Eleştirirken kibir ve üstünlük duygusu ile yargılayarak gelenler o kibrin tokadını ölmeden illaki kendileri de benzeri duruma düşerek yaşarlar. Esasen kimse birbirini eleştirerek vakit kaybetmese en iyisi. Fakat bazen insanlardan soyutlanıp direkt tavırlarına olan samimi tasvip etmeyiş tavrını, duruş gereği belirtmek gerekiyor.