Her doğruyu her yerde söylemekle, dürüst insan olmak arasında sizce ne gibi farklılıklar vardır?

Her doğru her yerde söylenmez. Her doğruyu söylemek de bizim işimiz değil. Çünkü çoğumuz doğru insanlar değiliz.

Bence dürüst olmak dediğimiz şey kendi vicdan mahkemesinde kendimizi ve içinde yaşadığımız mahalleyi yargılamaktan geçiyor. Kendimize karşı dürüst olmak lazım en başta.

Hiç kimsenin ben güzelim/yakışıklıyım, ben başarılıyım ya da popülaritesi yüksek biriyim demekle bir yerlere gelmiş olmuyor ya da kredibilitesi artmıyor. Sadece kendini giderek narsizme sürükleyen bir egonun pençesine düşmüş oluyorsunuz.

Hiç kimse, kendini sevmek adı altında kendi kendine değer biçmesin. Kendini sevmek başka şey. Böbürlenmek başka şey. Kendini seven, kendiyle barışık insan bütün eksik ve kusurlarıyla sever kendini. Artılarından çok eksilerini konuşur ve kendisiyle dalga geçip güler. Başkalarını rencide etmez. Sizin piyasa değerinizi görünüşünüze, kişiliğinize ve başarılarıza göre toplum belirler.

Kendi değerimizi en objektif kriterlere göre tespit edip potansiyelimizin hangi hedeflere varabileceğini adalet ve hakkaniyet ölçüsünde belirlemek gerekiyor.

Doğruyu söylemek ile uyarmak arasında fark vardır. Kişiyi bazen uyarı niteliğinde kimsenin olmadığı yerde düzgünce söylersin. Ama karşıdaki anlar veya anlamaz o başka. Doğru söyleyen dürüst olacak diye bir kavram da yok bence. Dürüst olduğunu borç verince anlarsın en çok. Doğru söylediğini de kendin bilirsin zaten çoğu zaman.

Patavatsız ağzı gevşek olmak, dürüstlükten farklı olarak düşüncesiz, hesapsız yaşama biçimi gibidir. Tamam evet söylediğin doğru ama yeri ve zamanı değil. Hem sana mı kaldı bu doğruyu şu anda söylemek. Çoğu da kötü niyetli değil saf insanlardır.

İki seçenek de aynıdır, dürüst insan her yerde dürüst davranır. Her yerde ve her zaman dürüst olmak ile karıştırılan patavatsızlık ise aslında dürüstlüğün dikkatsiz ve saldırgan hâlidir.