Olgun bir insan mısınız?

Babamı hiç görmedim ben. Ben anne karnındayken trafik kazansında ölmüş kendisi. Dedem büyüttü beni. 7 yaşına gelince haliyle benim babam nerede dede diye sordum. Oda bana öldü dedi. Fakat küçük çocuklar ölümün ne demek olduğunu bilmezler. Öldü diyince hee tm dedim ve sorgulamadım. O günün ikindi namazında köyden yaşlı bir kadınzacağız vefat etmişti. Cenazeleri mezarlığa götürdüklerini biliyordum ama ne olduğunu bilmiyordum. Yaşım küçük diye götürmezlerdi. Bakalım ölen insanlara ne oluyormuş diye takıldım cenazenin peşine. Mezar başına kadar geldim. Büyük bir duvar bulup üstüne oturdum ve izlemeye başladım. Kadını mumya gibi sarıp mezara koydular. Sonra üzerine tahtalarını koydular. Son olarakta üzerine toprak atmaya başladılar. Büyük bir şaşkınlınla başlamıştım korkuyla son buldu. O kadar korkmuştum ki korkudan duvardan sırt üstü bile düşmüştüm. Fakat canımın yanması yaşadığım korkunun yanında bir hiçti. Bir yandan ağlıyor bir yandan da benim babamı da böyle gömdüler mi diyordum. Güle oynaya gittiğim o mezarlığı ağlaya ağlaya geri döndüm. İnan bana hayat beni o gün koca bir adama çevirdi.

Artık bazı meselelerin değmeyeceğini anladım bazı şeylerin daha önemli olduğunu anladım hayatın yaşamının değerini anladım kendimden değerli bir şey olmadığını anladım

Bence güzel, olgunlaşmanın getirdiği hazzı yaşıyorum. Artık kararlarım daha net ve kendimi daha iyi keşfediyorum.

Nasıldır derken anlamadım

Deniyorum ama değiştiremiyorum maalesef hiçbir yaşam deneyimim olmadan olgunlaşamadan yaşlanıyorum

Aşamadığım şeyler var bunlar engel oluyor maalesef

Benim aşamadığım şeyler var utangaç çekingen içime kapanık pasif bir kişilik yapım var bunu kontrol edemiyorum ve bu yüzden kendimi geri çekiyorum kapatıyorum adım atamıyorum

Ben çocukluğumdan beri utangaç çekingen içime kapanık sessiz pasif bir yapıya sahibim hiç değişemedim açılamadım kendimi aşamadım çocukluk ve ergenlik dönemlerinde okulda ve mahallede utangaç çekingen sessiz içime kapanık pasif asosyal öz güvensiz biriydim öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi bir çok konuda yetersiz kaldım kendimi geri çektim diğerleri gibi olamadım kişiliğik gelişimimi eksik tamamladım bu da yetişkinliğimi tamamen olumsuz etkiledi hayata dışarıya topluma yabancı kaldım senelerdir evden dışarı bile çıkamıyorum hiç arkadaşım çevrem yok hiç sevgilim kız arkadaşım flörtüm olmadı iş hayatına atılamadım sosyalleşemedim gezemedim eğlenemedim gençliğimi hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçirdim iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan yaşlanıyorum özgürlüğümü bile hissedemiyorum hayatım evden ibaret

Haklı olabilirsin ama tamamen değil maalesef beni kimse anlamıyor zaten yaşamayan bilemez anlayamaz herkes kendi hayata penceresinden bakıp insanları yargılıyor ama herkesin kişiliği ailesi çevresi hayat şartları ve yaşam deneyimleri farklı evet hayatta çoğu insan çocukluktan itibaren öz güvenli girişken başarılı güçlü ve sosyal becerileri gelişmiş bir şekilde yetişkinliğe ulaşıyor bu da insanın yetişkinlikte hayata karşı uyumlu güçlü cesur öz güvenli başarılı olmasını sağlıyor bazı insanlar da çocukluktan itibaren benim gibi öz güvensiz başarısız güçsüz yetersiz pasif bir şekilde yetişkinliğe ulaşıyor bu da yetişkinlikte insanın hayata karşı güçsüz uyumsuz öz güvensiz başarısız yetersiz olmasına neden oluyor diye düşünüyorum bence çocukluk ve ergenlik dönemi kişilik gelişiminin en önemli evreleri olduğu için yetişkinliği olumlu ya da olumsuz etkiliyor

Sen güçlüymüşsün aşabilmişsin hayata tutunabilmişsin ama ben güçsüz olduğum için aşamadım istesemde değişemedim kendimi hep kapattım geri çektim yetersiz kaldim hayata tutunamadım gençliğim heba oldu hayatı kaçırdım hayata geç kaldım yaşım 35 ama hiçbir şey yaşayamadım kazanamadım başaramadım

Evet yeterli çaba gösteremedim ve bu hayatta kaybettim

Her şeyden elimi çektim daha olgun düşüncelerim oldu ve daha oturaklı oldum çünkü böyle değildim