Özlem duyduğumuz şey kişinin yokluğu mu yoksa bize hissettirdiği duygular mı?

Özlem kişinin kendine değil onun bizde yarattığı dünyaya hissedilir. İnsanın yokluğunda özlenecek ne gibi bir davranış olabilir? Mesela seni güldürüyor, seni seviyor, seninle ağlıyor, sana sarılıyor, seni öpüyor vs. vs. Yani bakıldığında bir kişinin sergilediği tüm eylemler ve söylemler tamamen bizimle doğrudan doğruya orantılı.

Özleminden burnunuzun direklerinin sızladığı birini düşünün. Tek derdiniz yanınızda olması. Ancak gün geliyor, bir başkası çıkıyor ve ondan daha güzel sizin yanınızda oluyor. Hâlâ daha öncekine bir özlem olur mu? Olmaz, eğer olursa demek ki şu an sizin yanınızda olan cesetten ibaret. Ancak bir yokluk, eksiklik hissi olabilir ki bunun asla özlemle alakası yok.

Aslında biz o hâl, hareket ve sözlerden mahrum kaldığımızdan özlem duyuyoruz. Bu bencillikle karıştırılmamalı ancak kimse bir başkasının bedenini özlemiyor, ruhundan zaten bir haberiz. Buna ölenler de dahildir. Ölüp yitenin neyi özlenir?

Kişinin yokluğu bize hissettirdiği duygularla belli olur. Çünkü kendimizi yakın hissettiğimiz , yanında rahat olabildiğimiz insanların yokluğunu farkederiz ve yokluğunu ararız. Ancak yakınlık duymadığımız birine ise "ha varlığı ha yokluğu " şeklinde düşünürüz. Kişilik ve duygular insanın ayrılmaz parçası olduğu için, ikisini bir arada değerlendirmek gerekir. Bu sadece aşkta değil sosyal hayatta da bu şekilde devam eder. Karakter duygu sahibi bir kişi arkadaş olsun , tanıdık olsun, insan her zaman içten içe bir samimiyet yakınlık hisseder ve mesafesini belirler.

İnsan yaratılıştan bu yana binlerce yıl geçmesine rağmen her zaman hangi durumda ne düşündü ve hissettiğine focuslandığı için o durumdaki duygunun olmayışı ona bir yokluk gibi gösterir. Bu bakımdan bilimsel olarak mesela soğuğu hissetmemiz sıcağın olmayışından dolayı aslında asıcak olsa hep soğuk kavramı olmaz yani insan hep hissettiği şeylerin yokluğunu arar.