Dışarıdaki dünya bile bizi saklanmaya ittiğinde , hareket etmeye devam edecek gücü nasıl buluyorsunuz?

Ben ilerlemeyi reddediyorum.

Gelecek, para, ev, eşya gibi herhangi bir hedefim yok. Uğraşamam.

İnsanlar ölmek için yaşıyor ve ben de bu gerçeği bilerek, hissederek yaşıyorum. Yaşayabildiğim kadar yaşarım. Dünya ve onun saçmalıkları için kendimi yoramam.

İstikrar her zaman en büyük küçtür.“Beklemesini becerenin, her şey ayağına gelir.” Sen devam edeceksin sabredip devam edeceksin o ayağına gelecek. Gücün bittiyse de inadına devam edeceksin. Çok güzel söz paylaşmışsın önemli olan duruş devam etme duruşunu sergilemek … ben burdayım diyebilmek…. Vazgemçek pes etmek daha mı kolay o da zor… dünya öyle de böyle de zor önemli olan bir duruşla bu zorluğu karşılamak birazda

Zorundayım hissi ile motive oluyorum. Ben bunu yapmak zorundayım. Çalışmak, yaşamak, sevmek ve insanlarla iletişim kurmak zorundayım. Madem ki hayatı yaşamaya, kulluk etmeye , bir aile kurmaya, imkanlar ölçüsünde var olmaya çalışıyorum , o zaman dış dünya beni hiç alakadar etmez.

Yalnız geldim, yalnız gideceğim...

Allah'a inanıyorum Peygamber efendimize inanıyorum Her şeyden önce kadere inanıyorum bazen olmayan şeylerin benim için belki daha hayırlı olacağına inanıyorum Bir de çevremde kötü şeyler yaşamış benim durumumda daha kötü olan insanları görünce şükretmeyi biliyorum çoğu insanın bilmediği bir şey