Şartlar değişince insanlar da değişir mi? Tanımadığından değil, yanlış tanıdığından mı korkmalı insan?

Yaşadığı şeyler insanı kökten değiştirebilir. Özellikle travmatik durumlar. Hem de öyle değişimler 180 derece değiştirebilir. Menfaati için değişen insanlar vardır. Bu da yanlış tanımış kategorisine girebilir ama aslında yanlış tanımışım dediğimiz kişiyi gerçekten tanımış mıyızdır? Yanlış tanımışsan zaten tanımamışsındır.

Değişim iki şekilde olur ancak, ilki bukalemundan farksız mekân, imkan, zaman ve olayların şartlarına boyun eğen canlılar gerçek kimliklerinden sıyrılmış, yaşamın o an gerektirdiği her ne varsa ona göre yaşayan aciz canlılardır. Mesela bir insan tanışırken, ayrılırken, severken, överken, görürken, konuşurken, susarken ve dâhi duyarken bambaşka bir ruh haline bürünüyorsa uzak durulması gerekiyor.

İkinci değişim, karakterin ve kişiliğin oturmasıdır. Bu tarz bukalemunlar karşısında kendisini muhafaza etmeyi başarmış, her an kendini olgunlaştırmış bir gün önceye nazaran bile değişimin tadına varmış olanlardır.

Kimse birini yanlış tanımaz, o kişi kendini yanlış yaşar. İnandığı gibi yaşamayıp, yaşadığı gibi inanan insanları yanlış tanımak masumlara yüklenmemeli. Bu ayıp bir tarafa ömürlük yetecekken, korkmayacağımız tanımadıklarımıza bir küçük muhabbet duyulmalı. İnsan aynaya baktığında, bir de kalbine baktığında gördüğünü tanısın yeter. Gerisi boşluk.

Biliyordu ki, şartlar değişince insanlar da değişir. Ahmet Hamdi Tanpınar

Ne garipti birini tanımak ve aynı anda hiç tanıyamamak. Arda Erel