Olduğunuz yere gelirken çok zorlandınız mı?

Zorlandım. Hemde çok. Kendimi arayışım, ne istediğimi arayışım çok uzun sürmekle birlikte hâlâ tamamlanmadı. Birşeye alıştım derken, tamam yörüngesini çözdüm derken, herşeyin tepetaklak oluşu mu dersin, en çok özgürlüğü seven biri olarak başkaları için kendimi tutsak etmem mi dersin, ne taraftan bakarsan bak, hiçbir kararı kolay vermedim ve hiçbirzaman kolay olanı seçmedim. Ama kolay olsaydı herkes yapardı değil mi? Umarım sonunda “yaşadım” diyebileceğiz bu hayatı. Var olmakla yaşamak apayrı şeyler.

Arkadaşımdan kurtulamıyordum ve 3 yıl acı çektim ya onun sınavı dedim yeter artık ya yapmak zorundaydım hep böyle mi? devam edecek çünkü haberim yok kazıktan daha sonra bir kazık daha atılacağından bana fırsat geçti onu kullandım ve kazıklar atarak gitti ilk sessiz korkak saf biriydim hep dışlanırdım falan ikinci travma da korktum dua ettim ilk travmada sessizleştim içime kapandım hiç bir yere gitmek istemedim zamanla arkadaşım olunca bitti zaten ilk travmadaki kişiyi gördüm muhattap olmuyorum sonra ikinci kuzen olayı onunla da bayadır muhattap olmadım ama gördüm çünkü aynı köy evinde hepimiz birlikte yaşıyorduk bir ara artık değişti artık o köy evi onların bizlere gerek yok ama buna üzülenler tabiki amcam ve ailesi oldu çünkü çok emekleri oldu onların orada geçen sene de son defa inşallah cenaze evinde karşılaştık yine muhattap olmadım ama tuzak kurdu bu kez tuzağına düşmedim hedefine ulaşamadı sadece hareketler yaptı ve sezdim tuzağı ikinci göz temasında yani baya gelişme var tuzakları seziyorum kurtuluyorum kendimi düşünmeye başladım herşeyin boşuna olmadığını anladım