Sizde kayıp mısınız?

Bir zamanlar kayiptim, kaybolmak çok güzel geliyordu çünkü bilinçsizce yasamak rahatlikti benim için. Ayni karanlikta yönünü kaybeden isigin bilincinde olmayan biriydim. Karanlik sessiz ve çalkantiliydi aslinda. Karanlik bile aci vericiyse isigin verebilecegi aciyi tahmin etmek dahi istemiyordum. Ama bir kereligine kendim ve sevdigim kisiler için isiga bakmayi onu hissetmeyi denedim. Ve aslinda iyilestirici oldugunu hissettigimde bir daha o soguk karanliga dönmek istemedim. Yani kisacasi bir araba benzeridir bu konu, bazen araba sürerken bile yolu buldugumuzu saniriz, yanlis yol ise bizim kat ettigimiz yol bir zaman sonra bunun farkina varir gerçek yola gireriz. Fakat yolumuzu bulabilsek bile bu arabamizin yolda kaybolabilir, asla dümdüz, sorunsuz gitmesini bekleyemeyiz. Baya uzattim ama demek istedigim üzerinde oldugumuz yolun dogrulugunu zaman ve hislerimiz bize gösterir. Bu yolda kaybolmak kadar kendini geri bulabilmekte önemlidir.

( Biraz-cik uzun oldu )