Mutlaka minnet duyduğumuz birileri vardır belki de. Bazen birisi öyle bir şekilde hayatımıza dokunur ki, unutulmaz bir iyilik yapar ki , yönümüz yolumuz hayata bakışımız değişir...
Minnet duygusu olmasa olmaz mıydı acaba? Yerine hangi duyguyu koyabiliriz?
Minnet duygusu insan ilişkilerinde önemli bir yer tutar çünkü bize başkalarının yardımı ve iyiliği için teşekkür etme fırsatı verir. Onun yerine koymak zor, ama takdir duygusu benzer bir işlev görebilir. Takdir etmek, başkalarının katkılarını ve iyiliklerini fark etmek ve değer vermek anlamına gelir. Bu duygu da ilişkileri güçlendirebilir ve insanları birbirine bağlayabilir.
Minnet duygusu yerine nankörlük koyan çok insan var maalesef. Kimseden iyilik beklemiyorum kimseye minnet duymak istemediğimden, yaptığım iyiliğin karşılığını da kuldan değil Allahtan bekliyorum. Zaten nankörlük ve “yapmasaydın”dan başka bir şey görmezsin, duymazsın. Bu kafa iyi, bir zararını görmedim.
Kelime değil nankör olan ve acı veren. Bunu söyleyen insan haklıdır aslında hak etmediğini biliyor ve “yapmasaydın” diyebiliyor. En güzel cevap “senin için değil zaten kendim için yaptım” olur herhalde