Kalp tamircisi tanıdın mı hiç?

Kalbim hiç kırılmadı. (Bunu yazarken içimden bir ses 'Olmayan bir şey nasıl kırılsın' demedi değil sjsns) Ya da kırılabilecek kalbim olmadı.

Bu zamana kadar yara almadan yaşayabilmiş bir insan, namümkün. Herkes çeşitli şekillerde yaralanıyor. Bazıları bunu açıkça belli ederken, bazıları hiç belli etmiyor. Ben belli etmeyen taraftayım. Hislerimi, duygularımı, aldığım yaraları, sahip olduğum sorunları açıkça belli eden birisi olmak yerine, bunu içte halletmek gerektiğine inanıyorum.

Kol kırılır yen içinde kalır. Yıkılan bina yapılır, yaşanan anılar unutulur, açılan yara kapanır. Zaman en büyük tamircidir. Zaman herkesten, her şeyden kuvvetli ve kudretlidir.

Terzi kendi söküğünü dikemez, doktor kendini deşip iyileştiremez ama insan özünde, içinde bunları yapması gerekir. Çünkü bizim kendimizden başka dostumuz yok. Zaman her şeyi yok ettiği gibi, dostlukları ve tüm güçlü bağları da yok edip savurur. Perde kapandığında, yanımızda yine bizden başkası yoktur. Bu kaçınılmaz sona, yalnızlığa mahkumiyet denir ve zamanı gelince herkes bunun tadına bakar.

Bir çok doktor tanıyorum, alanında iyiler. Hepsi uzmanı olduğu küçük bir kısmı iyileştirmek istiyor. Fakat ne olursa olsun komple bir ilaç yoktu yeryüzünde, hep bir fire veriyoruz. Dalga geçecek bir yerini buluyorsun yaralarının, acılarının; dalga geçemediğin yerler öldürüyor seni. Bir çok insan tanıyorum, yalnızlığa iyi geliyorlar ve diğerleri; kimisi dinliyor, kimisi teselli etme alışkanlığı edinmiş. Kiminin misyonu gitme üzerine, gelemez; yol tutar. Kimi çok güzel seviyor, 50 mg. huzur enjekte edilmiş sevgisine.. Nitekim iyi bir şifacı yaralı olmalıdır sözü beliriyor bir yerde. O an anlıyorsun ki tamir edilemeyen, tamirci oluyor.