Ücretsiz Psikoloğunuz ve Ansiklopediniz Geldi, Hadi?

Ben utangaçlığımı çekingenliğimi kontrol edemiyorum bu istemsiz gelişen oluşan bir durum zaten çocukluğumdan beri utangaç çekingen içime kapanık biriyim demekki doğuştan gelen kalıtsal bir özellik istesemde utangaçlığımı yenemedim çocukluk ve ergenlik dönemlerinde bunu aşamadığım için kişiliğim gelişmedi hep öz güvensiz pasif asosyal biri oldum insanlardan kaçtım kendimi geri çektim sosyalleşemedim öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim de gelişmedi ilkokul ortaokul lise hayatım boyunca sıramdan kalkmadım kimseyle konuşmadım teneffüslere bile çıkmazdım okulda sokakta hep dışlandım aşağılandım dalga geçen alay eden sataşan çok oldu o dönemlerde sokağa çıkıyordum ama genelde evde duran biriyim ergenlik dönemimi de sağlıklı tamamlayamadım hiçbir konuda deneyimim olmadı sosyalleşmek gezmek eglenmek arkadaşlık çevre flört etme hiçbiri olmadı hep eve kapandım yalnız asosyal kaldım liseden sonra da tamamen eve kapandım dışarıya iyice yabancı kaldım yaşadığım mahallede sokakta yabancı gibi kaldım kendimi hep geri çekerek yaşadım insanlardan kaçtım utangaçlığımı yenemedim askere gittim askerde de sessiz pasif çekingen kaldigin için uyum sağlayamadım herkes ona göre davrandı bana askerde insanlarla iç içe olsam da faydası olmadı açılamadım askerden sonra tamamen eve kapandım arkadaşım yoktu askerden kimseyle de görüşmedim gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti gitti senelerdir evden dışarı çıkamıyorum gençliğimi hiç yaşayamadım iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadı hiçbir yaşam deneyimim olmadan 35 yaşına geldim

Kendimi geride kalmış tamamlanmamış yetersiz hayata geç kalmış hissediyorum doğma büyüme aynı sokakta yaşadığım halde mahalleme çıkamıyorum sokağa çıkamıyorum eski insanlar yok tanıdığım yok beni de kimse tanımaz bilmez yaşadığım yerde yabancı gibiyim hayatım evden ibaret özgürlüğümü gerçekten hissedemiyorum tutsak gibiyim yaşadığım unuttum gençliğime dair yaşanmış bir güzel günüm bile olmadı hiç güzel anılarım yok her senem her günüm aynı hiçbir şey değişmiyor hayata karşı güçsüz kaldım kendimi hayatın dışında kalmış gibi hissediyorum

Teşekkür ederim yardımcı olmaya çalışıyorsun yazdıklarına katılıyorum sonuna kadar haklısın sen çok güçlü cesur öz güvenli bilgili birisin ama ben çok güçsüz korkak öz güvensiz bilgisiz ve geride kalmış biriyim sen benden çok ileridesin ben 35 yaşındayım ama hayata dair hiçbir şey yaşayamadım yaşam evet okula gittim ama okulda sessiz sıramdan kalkmayan kimseyle konuşmayan teneffüslere bile çıkamayan biriydim hep dışlandım aşağılandım çok dalga geçen alay eden lakap takan oldu hayatta hep yetersiz başarısız pasif kaldım kendimi eve kapattım içime kapandım insanlardan kaçtım hiç açılamadım kendimi aşamadım sosyalleşemedim zamanla daha da hayattan koptum hep eve kapalı yaşadım çocukluğumda sokağa çıkıyordum ama utangaçlık çekingenlik yüzünden çoğu yönden kaybettim ergenlik dönemlerinde de açılamadım sosyal hayatım olmadı arkadaş çevre edinemedim hep eve kapandım öz güvenim hiç gelişmedi sosyal ve iletişim becerilerim de gelişmedi kendimi hayata dışarıya insanlara yabancı gibi hissediyordum liseden sonra tamamen eve kapandım okul hayatımdan hiçbir şey anlamadım okulun bana faydası olmadı hatta zararı bile oldu çünkü hep dışlandım aşağılandım başarılı olamadım

Liseden sonra da hiç evden çıkmıyordum yaşım gelince askere gittim ama askerde de aynı kişi oldum sessiz pasif kaldım herkes ona göre davrandı hiç açılamadım kendimi geri çekiyordum uyum sağlamaya çalışsam da çok başarılı olamadım askerliği böylece tamamladım askerliğim bitince 22 yaşındaydım ve yine eve kapandım mesleğim yoktu işe girmek için kendimi hep yetersiz hissettim zaten utangaçlık çekingenlik öz güvensizlik kaygı hâlâ devam ediyordu ama kendimi kimseye de anlatamadım hep içime attım zaten anlayan da olmazdı ailem de herşeyi benden bekledi ben de işe girmek için sosyalleşmek için hiçbir adım atamadım insanlardan kaçtım akrabalardan kaçtım mahalleme bile yabancı kaldım sadece üniversite ve kpss sınavlara giriyordum ama zaten beklentim de yoktu başarılı da olamıyordum 25 yaşında 3 ay işkur kursuna katıldım orada da sessiz çekingen utangaç içime kapanık kaldım açılamadım insanlarla yakınlık kuramadım varlığım belli değildi orayı da öyle bitirdim sonra yine eve kapandım hiç evden dışarı çıkmıyordum 29 yaşında yine 6 ay işkur programına gittim ama orada da aynıydım açılamadım sadece gittim geldim ve bitince yine eve kapandım 20'li yaşlarımda böyle geçti 30 yaşında sonra da zaten hiç evden dışarı çıkmadım hiçbir gelişme olmadı sadece 2 yıllık açıköğretim bitirdim 3 yıl oldu hâlâ diplomayı bile almadım gençliğimi hiç ama hiç yaşayamadım gençliğime dair yaşanmış bir güzel günüm bile olmadı hep mutsuz oldum yalnızlık çaresizlik içinde kaldım kendime ait bir hayatım olmadı özgürlüğümü kazanamadım hayatım evde geçti gitti hiç gezemedim eğlenemedim sosyalleşemedim arkadaşım olmadı sevgilim olmadı doğma büyüme aynı mahallede sokakta yaşıyorum ama çıkamıyorum yabancı kaldım markete pazara çarşıya bile gitmiyorum sadece mahalledeki camiye teravih namazlarını kılmaya gidiyorum ama dışarı duramuyorum namazı kılıp hemen eve dönüyorum

Kendimi hayata karşı güçsüz zayıf yetersiz hissediyorum toplumda yerim olmadı insanları tanımıyorum beni de tanıyan yok iş hayatından sosyal hayattan aşk hayatından korkuyorum yaşım ilerledikçe her şey daha da zorlaştı hayatım evden ibaret benim dünyam ev olmuş kendimi dış dünyadan tamamen soyutladım

Sonuna kadar haklısın ben senin her yazdığına katılıyorum gerçekten doğruları söylüyorsun hayatta hiçbir zaman hiçbir şey için geç değildir her zaman bir şans vardır hâlâ imkanım var ben hiçbir zaman umutsuz inançsız olmadım kendimi de utangaç çekingen halimle kabulleniyorum çünkü bu benim kişiliğimin bir parçası olmuş istesemde değiştiremiyorum istediğim halde adım atamıyorum adim atsam da herkesten herşeyden kaçıyorum utangaçlık çekingenlik hayatımın her döneminde beni olumsuz etkiledi ve hâlâ olumsuz etkilemeye devam ediyor bu çocukluktan oluşan gelişen bir durum ergenlikte de aşamadım ve yetişkinliğimi tamamen olumsuz etkiledi kendimi tamamlayamadım bir şeyler eksik gibi kendimi gerçekten yetersiz hissediyorum belki de bazı şeyleri çocukluk ve ergenlikte aşmak gerekiyordur yani kişilik oluşumu gelişimi için o dönemlerin önemli olduğunu düşünüyorum bendeki eksiklik orada geliyor gibi şimdi 35 yaşında orta yetişkin bir insan oldum ama kendimi oraya ait hissetmiyorum çocukluktan sonrası yok gibi ergenlik ve genç yetişkinlik dönemlerinde de kendimi aşamadım tamamlayamadım hayata topluma insanlara yabancı gibi hissediyorum dışarı çıkmaya bile korkuyorum