İçtenlikle tebessüm eden insanlar kaldı mı?

Belkide Auschwitzte olduğu gibi herkesi bir satori kaplamış. Tuhaf olan şu ki bazen bu dünyaya baktığımda bundan daha farklı olamazdı ve belkide tüm dengesizlikte bir denge vardır diye düşünmeye başladım.

Hayat; dengeni, Mutluluk; dengini bulmaktır! Yollar uzadıkça uzar bazen... sessiz, mutsuz, somurtkan yollar. ama sonra aklına bir fıkra gelir katıla katıla gülmesende hafif bir tebessüm ediverirsin. İçten sesiz bir tebessüm, sessizlik devam etsede mutsuzluk döner kavşakta inmiştir.

Ama ben her mutsuz kafşağa rağmen aynaya baktığım zaman, kendi yüzümü görebiliyorum. Maskem yok, kimseye iki yüzlü davranmayacak kadar ruhuma sadık olduğumu da biliyorum. Bütün fotoğraflarımda gülerek poz veriyorum. Ruhum da neşeli. Giydiğimi yakıştırıyorum üzerime. Rahmetle ve sevgiyle andığım ölülerim de var, başım sıkıştığı zaman beni bağrına basacak dostlarım da. Bazı sorularımın cevabını veremesem de, olacak o kadar. Düşünüyorum da. Varsın bazı şeyler eksik olsun hayatımda. Emir ve komuta bende. Bu yüzden her güne içten bir tebessüm bırkmayı ihmal etmiyorum..

Eller yukarı hayat!

Ben seni sevdiğim kadar yaşıyorum, yaşadığım kadar seviyorum.." demişler

insanlardan bir şeyleri çekip almışlar gibi ya dışarıdan bir güç ya da insanlar kendi kendilerine insanlığı yok ediyor. öteki tarafta olan yaşantı neye göre şekillenicek bilmiyorum