"Sevseydi bir yolunu bulur yazardı" diyorlar doğru mu?

Yine denk geldiğim bi hikaye geldi aklıma. Yalanla gerçeğin hikayesi bu.
Yalan ile gerçek bir gün buluşurlar yalan fıtratına aykırı doğru söyler Bugün hava çok güzel der. Gerçek şaşırır ve şüpheli şüpheli havaya bakar ve hava gerçekten güzeldir. Birlikte biraz dolaşırlar ve bir kuyunun yanına geliler Yalan yine fıtratına ters doğru konuşur Su çok güzel biraz yüzelim mi der. Gerçek yine şüphelense de suyu kontrol ettiğinde gerçekten de çok güzel olduğunu görür. Birlikte soyunur suya girerler. Yalan birden bire aniden sudan çıkar ve gerçeğin kıyafetlerini giyerek kaçar. Kızgınlıkla sinirlenen gerçek çıplak şekilde yalanın peşine düşer. Onu çıplak gören insanlar yadırgar hor görürler ve aşağılarlar. Yıpranan gerçek tüm çıplaklığı ile kuyusuna geri döner. O günden sonra Yalan gerçeğin kıyafetleriyle insanlar arasında yaşar. Ve kimse çıplak gerçeği görmek istemez. Doğru mu yanlış mı bilmiyorum ama yalan geliyor.

Eğer sevgi gururun önüne geçiyorsa, yenemiyorsa gururu, o sevgi benim gözümde sevgi filan değildir

Seven insan bir şekilde yazar. Bütün yollar kapalı olsa bile bir şekilde ulaşmaya çalışır.

Yazmak isteyen, isteyen bir şekilde ulaşıyor. Hava sıcaklığı bahane, içtiği su bahane, gördüğü, duyduğu bahane, bazen yaşaması hatta ölümü bahane.