Ölmekten korkuyorum siz?

İstemeyerek gideceğim bir akraba ziyareti gibi geliyor bana ölüm. Her an vücudumuz biraz biraz ölüyor zaten biyolojik olarak sonumuz her saniye yaklaşıyor. Sanırım zaman geçtikçe hayata duyduğum heyecan da bu yüzden azalıyor. Hayat haftasonu gibidir. Çocukluk cuma aksamının kaygısızlığı. Gençlik ve orta yaş cumartesinin geniş planlar yapabilme özgürlüğü ve şansı. Yaşlanmaya başladığın zamanlar ve yaşlılık ise pazar günü. Hafta içinin yoğunluğu ve stresi pazardan biniyor insanın omzuna. Hatta psikolojin ve sağlığın kötüyse cumartesi ve cumadan bile bir şey anlamazsın. Bilmiyorum benimkisi bir metafor. Belki de haftaiçi yok ya da daha güzel. Ama şu an önemli olan o zaman yaklaşırken ne hissettiğimiz. Ve ben pek bir şey hissetmiyorum. Şimdiden akraba ziyaretinde kuru pasta yiyip sıkıcı muhabbet dinliyormuşum gibi geliyor.