YOKMUŞ GİBİ HİSSEDİYORUM?

Ya çok tatlısın. Buna felsefe denir sanırım ama o kadar yüzeysel ki, belki de yüzeysel olduğum için sevmiyorumdur kendimi. Kim olmak istediğimi, içten içe kim olabileceğimi biliyorum ama şu andaki benliğimi kabul etmezsem, onun da ben olduğunu fark etmezsem kendimi kandırır dururum. En yabancı olduğum yerde, en alışmış olduğum yerde, en istemediğim yerde tanıyabilirim kendimi, kaldı ki ideallerimdeki benin yaşamına sahip olsaydım bugün, tökezlerdim, düşerdim, anlamaya çalışırdım. Ne orayı ne burayı anlayabiliyorum, ne orada ne de buradayım. İki yerde de değilken kendimi nerede olduğumu bilmediğim, yokmuşum gibi hissetmediğim bir yerde bulmam normal değil mi?

Bence sen yazma devam et :))))
Şimdiki benliğini kabul etmelisin zaten şimdiki halini kabul etmeden bir değişim yapmak mümkün olmaz
Hiç duydun mu kalbinin sesini dinle diyenleri? orada bir melody var duyuyor musun? Onu dinle ama iyice kulak vermelisin zihnin sessizliğinde onu duyabilirsin lütfen bunu daha fazla geciktirme aradığın cevaplar yine sende

Yazmaya *

Bu arada zihnin en temel özelliği herşeyi karmaşıklaştirmak ve dramatikleştirmek. Bunun farkına varmaya başladıkça herşeyi daha berrak görebileceksin...

Çokk teşekkür ederim değerli fikirleriniz için, bu platformda sizin gibi insanlarla karşılaşmak zor. Kalbimin ne istediğini biliyorum, hislerimin hangi zamanlarda nabız gibi zihnimde attığını ve peşinden gitmem gerektiğini fakat neden herkes böyle yapmak zorunda? Yani dediğiniz gibi bunu daha fazla geciktirmesem iyi olacak, geciktirdiğim her şey birbirine giriyor ve sonucu berbat oluyor ama neden herkes hep idealine ulaşmak zorunda ki? Bir de zihnin en temel özelliği her şeyi dramatikleştirip, karmaşıklaştırmak doğru, hisler ise karmaşık çıkarımlarımızı düşünmemize gerek bırakmadan basit bir dille bize ifade eden yardımcılarımız. Bana hissetmem gerektiğini söylüyorsunuz, akışına bırakmam gerektiğini ama ya hayat sadece akış ve mutluluk için değilse?

Teşekkür ederim. Seni sevdim güzel kafa açıyorsun*-*
Çünkü her seçim başka bir şeyi kaybetmektir. İnsanlar dengeyi çok zor kurar.
Bir ideale ulaşmak zorunda değilsin, istersen buddhistler gibi yaşa...
Ama hayatta bir anlam bulmak zorundasın ayakta kalmak için eğer onuda yapmazsan neden yaşıyorsun neden var olasın bu dünyada?

İnsan ya bir ideale ulaşmak için, ya hayata dair degerli bir anlam bulduğu için, hayatın zevkleri için ya da başkalarına hizmet için yaşar...
Sen ne için yaşıyorsun? Bunu iyice cevaplayabilirsen o zaman Sartre gibi depresyona girmezsin 💗✨

Öncelikler neleri kazanıp, neleri kaybedebileceğimizi göze aldığımız bir yaşam zorunluluğudur. Birisini diğerinden ayıran da budur aslında fakat buna rağmen herkes kayıtlı bir oyunu tekrar oynar gibi bir başkasının hayatını kopyalamaktan öteye gitmiyor. Buna deneyimlemek, keşfetmek diyebilir misiniz? Hayır hayır, buna ezberlemek denir. Aslında doğamızda da hayatta kalmak için nelerin daha kazançlı olduğuna bakmayız, nelerin daha kaybettirici olduğuna bakarak negatiflik kasarız. Hayatı sadece kazançlı gören birisi konfor alanında debelenir durur. Ya denge bir yanılsama ise? Ya olan tek şey bizsek ve geriye kalan her şey pislikten ibaretse ve bizler de bu pisliğin çıkardığı çöplersek? Pislik olmaması gereken yerde duran şeydir, siz bu hayatın neden olduğunu biliyor musunuz? Bence tanrı da bilmiyor, yani nereden bilebilir ki? Yoktan var olmak sebep sonuç ilişkisinden daha komplekstir. Bizler ise kullanılmış, atılmış, pisliğe bulanmış çöpleriz. Kullanılmayı kendimiz istiyoruz bir başkasının kullandığı hayatı kendimize kopyalayarak.

Hiçbir şeyin anlamı yokken anlamsız dünyada çöplükte altın bulmakla uğraşıyoruz, işte denge bu. Yapılan şeye karşı diğer tarafta durabilme cesareti denge, belki de tek başına ama diğer tarafı yok saymadan. Hangisi doğru? Doğru diyemeyiz, hangisi daha kazançlı diyebiliriz ve inanın bana herkesin kazançlı olduğu bu dünyada kimse kendisini kazanmış hissetmez, birilerinin kazanması için birilerinin kaybetmesi gerekir. Benim idealden kastım bu değildi, bir buddhist bile idealist olabilir. İdealden kastım doğru bulmadığım, arkasında durmayacağım, çıkma imkanım varken bilerek çıkmama özgürlüğüne sahip olacağım, gölgelerle dolu bir dünya. Diğeri daha kazançlı olduğu için değil, bu daha kaybettirici olduğu için seçmiyor insanar. Kazançların ve kaybetmenin kalıptan ibaret olduğunu, fikirleri serbest bırakırlarsa dünyaya sığamayacaklarını bilmeden. Denge yok, biz varız. Bizimle birlikte doğanlar var, bizim yarattıklarımız. Bizden başka hiçbir şey yok.

Tüm mesele bu hayata anlam yüklemeye çalıştıkça anlamı kaybediyorsun
Zihnini kullandıkça netlikten daha çok uzaklaşıyorsun
Ya aslında her şey berraksa ama penceren kirliyse? Fark etmiyor musun bu düşünceler seni boğuyor. Hayat hiçbir anlamda bir çöplük değil ama insanlığın geneli eline hür irade verilmiş canım çocuklar onlar için tüm hayattan umudunu mu kesiceksin? Bahsettiğin pisliği ben sadece insanlarda gördüm oda hepsinde değil

"Hiçbir şeyin anlamı yokken anlamsız dünyada çöplükte altın bulmakla uğraşıyoruz," Hayatın gerçekten anlamsız olduğundan emin misin?

Çevrene bak herşeyin zekice yaşam için tasarlanmış olması bile bir anlam ifade etmiyor mu senin için? Hala mı hayatın bir anlamı olmadığını düşünüyorsun?
Hala mı anlamsız mi geliyor yaşamak? Bu dünyanın gözlerini karartmasına izin verme bazen çok karanlık olabiliyor ama bu hepsi değil

"Birilerinin kazanması için birilerinin kaybetmesi gerekir." Haklısın hayat böyle bir denge kurmaya çalışır ama bu değişkendir o yüzden bir düşüp bir yükselirsin sonra tekrar düşersin ama insan yine bundan memnun değil

Anlamsız bir dünyadan bahsederken bile bir anlam arıyorsun farkında mısın? Ruhun zihninde olanlardan daha fazlasının olduğunu biliyor

Gizliden çıkar mısın arada konuşmak istersen tabii

Aklıma ilk cümle geldi "Kendimi sevmiyorum."

Sevgi öyle bir şey ki yokluğunda her yer kapkaranlık olur, varlığında ise aydınlık. İnsanı çok ayır bir enerjiyle doldurur. İnsan aşık olunca hayat bir masala dönüşür ve o duygular bitince de bir çöplüğe. Aşk sadece başkasına değil kendine de beslediğin bir duygudur.

Bu anlattıklarım anlamsız gelebilir ama hatırlıyorum da bende kendimi sevmiyince hayat bir cehennem gibiydi anlam bulmakta istemiyordum ama her aşık olduğumda bu kendime ya da bir başkası olsun sonradan hayatı güzel bulmaya başladım

Belkide güneş ışığı tüm canlıları sevgiyle selamlıyordu her sabah.

her şey bir yana biraz önce bir karar aldım şuana kadar öğrendiğim herşeyi tüm kavramları, felsefeleri, dinlerde anlatılanı, masaları ve sözde gerçekleri herşeyi unutmak istiyorum...
Eskiden istemsizce derealizasyon yaşardım ama bir az önce bilinçli bir şekilde deneyince mantıklı geldi bir süre öyle yaşamak istiyorum...
İstersen seni olanlardan haberdar edebilirim eğer gizliden çıkarsan merak ediyorum beni nasıl değiştirecek geçenlerde buna benzer birşeyler karşılaştım bir kitapta her ne kadar böyle anlatılmasa da kitabın ana amacı zihinden çıkmak yani kendimizle Bütünleştirdiğimiz zihin sesini aşmak ve gözlemleyici konuma geçmek

Zihnimden çıkmak istiyorum yaşanılacak gibi değil bazen buda bana Eckhart Tolle nin aydınlanma hikayesini hatırlattı birden isterse araştır sorunun kendisi bile insan eğer sormak isterse kendisine ve sonrada hayata bakış açısını tamamen değiştirebilecek türden ama bazen bazı şeylere değişim yaratması için izin vermek gerekiyor

TAKİP AT LÜTFEN. Teşekkür ederim. ^-^

Ay dur kızz yazdıklarının hepsini okuyorum şimdi bekle snjdkffj

Yaa ne güzel yazmışsın fikirlerin çok kıymetli hemen atıyorum takipp

C ile başlayan

Bende seni çok sevdim nsbxjd😅💗✨