Hayata bağlanmam için sevgiye mi ihtiyacım var, ama ben çoktan sevgiye inanmayı bıraktım, nasıl olcak?

Ben sevildiğimi sanarak zarar verenden bile ilgimi alarak büyüdüm. Paranoya aklına gelecek en son kişi bendim. Gıcık da olurdum hatta güvenmeyen karamsar insanlara. En sonunda kendim öyle oldum. Onlar akıllı olduğu için öyleymiş, ama ben asalak olduğum tek basıma hayatta yaşayamadığım için sevilmeye ihtiyacım varmış şu an anlıyorum zeka herkese lazınm ama ben zeki olmadığım için sevilmeye ihtiyacım var hastayım şu an doktora gitmiyorm halbuki biri sevse götürürdü. Hayatım dönüm noktasında salasım var ama kimsenin lafına inanamıyorum. Önceden tavsiye niteliğinde olan her lafı bile sevgi olarak algılardım. Bu sayede büyük işler basardım. Asla kimsenin sevgisini sorgulamadım. Sevildiğimi dinlendiğim için mutlu bir hayat sürdük. Seven var dedim gittim başarılı oldum vs. Ama şu an çok paranoyak biri oldum. Kendi işlerimde de paranoyağım gözümün gördüğüne bile inanmıyorum. Sanki sürekli benle beraber ne yaptığımı izlemesi gereken bir tanıga ihtiyacım var gibi. Yoksa bir hiç gibiyim. Bu zamana kadar belki de hiç sevilmedim ama ben sevildiğimi sandım. Gayet de mutluydum. Sizin farkındalığınız hep varmış ama benim yüzüme çarptı gerçekler

Sevgiye inanıyorsun bana üzüldüysen ben de senin durumuna üzüldüm

Bana neden üzüldüysen tersine inandıgın için.

2. Açıklayısım oldu xd