Hayatimda bi hedefim yok amacim yok ve artik sıkıldım dayanamıyorum ne yapmaliyim nasil bi ilgi alani hedef bulabilirim?

İnsanlardan sıkıldım daha once cok kez ihanete ugradim ve kendimde problem aramaktan da biktim artik kimseye guvenim de kalmadi. Yalnizliga alisip guclu olmam lazim ama o guc bende yok. Hicbiseye de odaklanamiyorum hemen sıkılıyorum. Ne bir yetenegim ne bir hobim ne de bir basarim var. Ugrasmaya calisiyorum ama cabuk vazgeciyorum ya da bitiremiyorum. Ozguvenim kalmadi. Ayni gune tekrar tekrar uyanmaktan biktim hicbirsey zevk vermiyor. Ya cok mutluyum mantiksiz seyler yapacak kadar gorenler sarhos musun bisey mi kullandin diyor kafam yerinde olmuyor ya da cok uzgunum tum gun yataktayim hicbisey yapmak istemiyor sadece telefonumda vakit olduruyorum. Resmen bir hiçim. İseyaramaz biriyim. Ve herkese karsi mutlu gozukmek artik zor geliyor. Daha once anlatmayi denedim cunku biri beni anlasin istiyorum ama agzimi actigimda kelimeler karisiyor cumle kuramiyorum ve ben daha anlatmak istedigimi anlatamadan karsimdaki oneriler veriyor yorum yapiyor. Anlatabilsem bile kimsenin umrunda olmadigi aklıma geliyor. Kimse aslinda beni cok umursamiyor. Evet disardan sosyal eglenceli guleryuzlu kibar veya yardimsever ne bileyim iyi gibi gozukuyorum cunku aslinda cunkusunu bende bilmiyorum ister istemez insanlara karsi hersey normalmis gibi ve hicbir problem yokmus gibi davraniyorum bu kadar kotu hissederken onlarin dertlerini dinliyorum. Buna ragmen ben insanlar icin o kadar cabalamisken beni unutmalarini atlatamiyorum. Kendi ailem bile mesela beni seviyor hep minnettarimdir cok sukur herseyim var yatagim yemegim okulum ama annem zorlayip bana derdimi anlattirmaya calissa... Ya kavga ettik ya da ben daha anlatamadan o anladi zannetti ne yapmam gerektigini soyledi sarildi ve ayrildik. Suana kadar hep boyle olmustu. Biriki ay once tekrar boyle birsey yasandi ama yine.. ben konusacak guc bulamiyorum sadece gozumden yaslar suzuluyor ve ona baktığımda anliyorumki mutfaga gitmesi lazim bir isi var. Ve evet hemen sonra ben hemen bi gideyim diyor akli orada oluyor ve onceligi de mutfak. Annem biraz titiz oldugu icin yaptigim isi beğenmez ve direkt kendi yapmak ister bana dokundurtmaz cogu seyi bundan dolayi ona yardim da edemem. Ve isi olmadiginda bile kendine yeni bi is bulur dinlendigi zamanlar ise ya uyur ya da telefon bakar yani gercektende konusamayiz. Ve annem hakkimda cocuklugum hakkinda belki kimileri travma der emin degilim ama unutamadigim seyler de var. Benim Şu an yapmam gereken kendimi toparlamak ama bunu nasıl yapacagim nasil basaracagim iste bunu bilmiyorum. Hicbir fikrim yok. Ama daha fazla boyle yasarsam ya kendimi oldurmek isteyecegim ya da yasadigim her saniye boyunca bu berbat his bana iskence edecek. Kurtulmam lazim. Kaybedecek hicbirseyim yok.