Yaşadıklarınız mıydı sizi yoran, yoksa yaşayamadıklarınız mı?

Yoran yaşadıklarımı anlayamamış, onların üzerinde durmuş olmamdı tabii artık yorgun değilim. Bedenin zamansal ve zaman zaman olan ruhsal yorgunlukları ayrı tutuyorum. Çünkü diğeri kadar mühim değil ve halledilebilirler tabii başta açıkladığım tarzda bir yorgunluk halledildiği vakit.

Zaten hayat yaşamıyorum bu annem hala diyemedi ama hala beni konuşuyorlar ne konuydu bitmiyor ne olacak sonu bilmiyorum kuzenimin yaptıkları 6da daha olmasın zaten diyor ki annem Allah onu inşallah ordan hiç döndürmesin ve haşimdi ne demez bu kadar yakınmıydınız? ne sorgulandım sanarsın suçlu benim inşallah sonu hayırlı biter yaşadıklarım hele ki son olay yüzsüz pislik ne yapmaya çalışıyor anlamıyorum kafayı yemiş tedavi olmalı

Yaşayamadıklarım beni daha fazla yordu. Hep bir düşüncelerle boğuşuyorum ve bu düşünceler üzerinden de resmen imtihana çekiliyorum. isteklerim beni iki duvar arasına sıkıştırmış durumda mecburen bu sorunun üstüne gitmem gerek ve bu beni çok yoruyor

Korkusuzca yaşadığın durumlardan ders alabilirsin, ne olduğunu görür bir daha tekrar etmemeye yönelebilirsin ama korkuyla hiç bişey yaşamamak ise aklında yapsaydım, yaşasaydım ne olacaktı düşüncesinden çıkamazsın.

Aslında yorgun muyum? Değilim.. Ama yasayamadiklarim değilde, yaşamak istemeyip geri durduklarımi yasasaydim nasıl olurdu? İşte bu soru bu aralar gelip gidip zihnimi bulandırıyor.

Hayat her şekilde yoruyor insanı.
Bazı zamanlarda yaşadıklarımıza takılı kalır yorulur ve tükeniriz bazı zamanlarda ise yaşayamadıklarımıza takılı kalır yoruluruz.

Yaşayamadıklarım için çok bocaladım o yüzden yaşadıklarımız yordu... ikisi de aynı yola çıkıyor...

Yaşanma ihtimali olmasına rağmen yaşanmaması kesinlikle

Bazen yaşadıklarım ağır geldi bazen içinde uhde kalanlar...

İnsanları genelde yaşarken yaşayamadıkları düşüncesi üzer.

Beni yoran aşırı doz. Her şeyi abartmam, oysa dozunda bıraksam bu kadar çabuk yorulmazdım

Hayat yoruyor, yaşadıklarımızla ve yaşayamadıklarımızla...