Ankara'da yaşam nasıl?

Hiç evden dışarı çıkmıyorum asosyalim sosyal hayatım olmadı hiç gezmedim eğlenmedim

Ben bilmiyorum maalesef gençliğim hep eve kapalı geçti senelerdir evden dışarı çıkmıyorum mahalleye bile hiç çıkmıyorum yaşadığım şehre mahalleye yabancı kaldım

Ailemle yaşıyorum kendime ait bir evim hayatım yok ekonomik özgürlüğüm yok işsizim asosyalim hiç evden dışarı çıkmadan yaşıyorum hayatım evden ibaret

Değiştiremedim çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim hiç açılamadım yaşım ilerledikçe iyice içime kapandım utangaçlığım çekingenliğim arttı hiç sosyalleşemedim hep eve kapandım kendimi geri çektim insanlardan kaçtım yalnız kaldım evden dışarı çıkmadım işe giremedim gezemedim eğlenemedim arkadaşım çevrem olmadı sevgilim olmadı gençliğimi hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçirdim 35 yaşına geldim hâlâ aynıyım iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan yaşlanıyorum hiç evden dışarı çıkmadan yaşıyorum

Ailem farkında zaten halimin ama hayatta beni ailem bile anlamıyor kimse maalesef beni anlamıyor

Hayır hiç almadım almayı da düşünmüyorum zaten hiçbir faydası olacağını da sanmıyorum

Hiç destek alamadım imkanım da olmadı zaten alamam bilmiyorum gençliğim hep böyle geçti çocukluk ergenlik gençlik dönemlerinde hiç açılamadım gençliğimin en güzel yıllarını da kaybettim

Evet ama her senem aynı hiçbir şey değişmiyor hep zarardayım

Ben evden dışarı çıkamıyorum ki insanlardan çekiniyorum utanıyorum öz güvenim yok dışardan korkuyorum senelerdir eve kapalı yaşıyorum kendimi hayata karşı yetersiz güçsüz görüyorum gençliğimi istemeyerek evde geçirdim hayatı hep kaçırdım herşeye geç kaldım senelerce eve kapalı yaşamaktan sıkıldım bunaldım depresyondan bunalımdan çıkamadım iyice kendimi kapattım utangaçlığım çekingenliğim arttı ömrüm evde geçti gidiyor

Çocukluk ve ergenlik dönemlerinde sokağa çıkıyordum zaten ilkokul ortaokul lise okudum okula gittim ama okul hayatımda da hep sessiz utangaç çekingen öz güvensiz sıramdan kalkmayan kimseyle konuşmayan teneffüslere bile çıkmayan biriydim çok dışlandım aşağılandım dalga geçen lakap takan da çok oldu ergenliğimde se hiç açılamadım genelde evdeydim arada çıkardım sosyalleşemedim liseden sonra da tamamen eve kapandım işe giremedim çalışamadım gezemedim eğlenemedim askere gittim askerde de açılamadım sessiz biriydim askerden sonra yine eve kapandım 20'li yaşlarım hep evde geçti işe giremedim çalışamadım gezemedim eğlenemedim sosyalleşemedim arkadaş çevre edinemedim sevgilim olmadı hep eve kapalı yaşadım 20'li yaşlarımda sınavlara girdim işlere başvurdum ama olmadı 2 kere de işkur programına katıldım bir kaç ay sürdü ama oralarda da açılamadım 30 yaşından önce markete az da olsa giderdim ama 30 yaşından sonra gitmedim 30 yaşından sonra hayatımda hiçbir gelişme olmadı zaten hiç evden dışarı da çıkmıyorum hiçbir yere gitmiyorum markete pazara çarşıya gidemiyorum 20'i yaşlarım evde geçti 30''lu yaşlarım da evde geçiyor 35 yaşına geldim işim yok asosyalim arkadaşım yok sevgilim yok hiç evden dışarı çıkmadan yaşıyorum hayatım evden ibaret

Teşekkür ederim ben çocukluğumdan beri böyleyim ya bilmiyorum çocukluktan gelişen oluşan şekillenen bir durumun içindeyim bu durum hiç değişmedi değişmiyor zaten kişilik olarak içe dönük utangaç çekingen sessiz bir yapım var bu durum çocukluğumdan beri hayatımı hep olumsuz etkiledi diğerleri gibi değildim çocukluk ve ergenlik dönemlerinde de çok sessiz pasif asosyal öz güvensiz biriydim okulda sokakta heryerde belli oluyordu halim hiç açılamadım zamanla daha da ilerledi iyice ivime kapandım eksik yetersiz kaldım kendimi tamamlayamadım bu d yetişkinliğimi de olumsuz etkiledi hayatın dışında kaldım toplumda yerim olmadı iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadı kendimi hep eve kapattım dışarı çıkamadım 15 18 20'li yaşlarımı hatırlıyorum ben yine aynıydım 35 oluyorum hâlâ aynıyım hiçbir şey değişmedi yaşım ilerledikçe açılmam gerekirdi ama ben daha da içime kapandım kendimi kapattım hayata karşı zayıf güçsüz yetersiz hissediyorum evden dışarı çıkmaya bile utanıyorum çekiniyorum böylece yaşlanıyorum seneler böyle geçti gitti hep dayandım hâlâ dayanıyorum ama bu uzun vadede beni fiziksel zihinsel duygusal sosyal psikolojik olarak da olumsuz etkiledi

Sabrederek yaşıyorum zaten ama bu yasa kadar nasıl dayandım hâlâ nasıl dayanıyorum bilmiyorum tabi bu durumda yaşamak uzun dönemde sağlığını olumsuz etkilemeye başladı çünkü hep eve kapalı yalnız asosyal stres sıkıntı depresyon bunalım içinde yaşadım güneşten temiz havadan yürüyüşten mahrum kaldım bu da benim sağlığımı bozmaya başladı kendimi bitkin güçsüz yorgun hissediyorum kemiklerim ağrıyor ailem herşeyin farkında zaten ama hep benden bekliyorlar ailem beni anlamıyor kimse beni anlamıyor akrabalarla hiç görüşmem zaten komşuları da tanımıyorum mahalleye de çıkmam utangaçlık çekingenlik hayatımı her yönden olumsuz etkiledi etkilemeye devam ediyor kişisel bakım bile yapamadım öz güvenim yok dış görünüşümle barışık değilim hiç berbere gitmiyorum evde kendim traş oluyorum

Teşekkür ederim inşallah senin içinde her şey güzel olur

İnsanları iyi ona laf yok ama bi İstanbul İzmir Eskişehir varken şehrin güzelliği için diyorum düz yani o kadar