İnsanlara güvendiğinizde mi daha mutluydunuz, güvenmeyi bıraktığınızda mı?

Özellikle kadınlarla ilişkilerimde şunu çok iyi anladım. Güven ilişkisi kurmayı kadınlar sevmiyorlar. Ama bir kadını asagilayacak, manipüle edecek bir karakterim de yok. Bunu yapınca da mutsuz hissediyorum. Kadınlara iyi davranmak dışında bir şey gelmiyor elimden, vicdan sahibiyim maalesef.

Erkeklere de güvenmiyorum kadınlar gibi. Özellikle sanatsal ve duygusal zekası yüksek değil çoğu adamın. Kabaligi, şiddeti, bir ortamda bağırarak konusmayi erkeklik gören çok zavallı olduğu için ben uzak duruyorum böyle tiplerden.

Yaptığı ve söylediği birbirini tutan biri olmaya çalışıyorum, bu beni yalnız bırakıyor ama yapacak bir şey de yok

Şu anda en büyük derdimiz aslında hiç tanımadığımız ve gelecekte tanışacağımız olan insanlara güvensizlik. Geçmiş ortamlarda yaşadığımız güven zedeleyici davranışlar bir çok şeyde olduğu gibi gelecek aşk ve arkadaş ilişkilerimizi de etkilemiş oluyor.

Duygularımızı ileri seviyeye taşıyacak güven hissini karşı taraftan alamayınca insanda haliyle fren sistemi çalışmış oluyor. Artık o dostluk ve ilişki bitmiş oluyor.

Kendi açımdan baktığımda her ne kadar herkes gibi güven problemleri ile karşılaşmış olsam da, insanlara bu ön yargıyı kullanmıyorum.

Çünkü geçmişte ki günahkarların ceremesini gelecektekilerin çekmesine müsaade edemem. Kısaca insanlara güvendiğimde daha mutluyum.

Güvenmeyi bıraktığımda daha mutluyum diyenlere de yalancısınız diye seslenmek istiyorum. Ben bu teze inanmıyorum.