Kendi ayaklarınızın üzerinde durabiliyor musunuz?

Bakın benim ailem o kadar beni kendilerine bağlamış ki, hastaneye annemle gidiyorum, herhangi bir yere annem sürekli yanımda gelmek istiyor. Evet anne-kız takılmaları hoştur, beraber vakit geçirmek güzeldir ama ben 21 yaşına gireceğim ve hâlâ her şeyimde annem var yanımda. Abim eve geç gelirken sıkıntı olmuyor ama ben geç gelince annem aşağı sokağa inip beni bekliyor. Evet beni düşündükleri için yapıyorlar kötü bir niyetleri yok ama ben biraz daha özgür olmak istiyorum artık. Ehliyetimi aldım ama tek başıma araba sürmeme karşı çıkılıyor. Abimden örnek vereceğim yine, borç harç edip arsa alıyor araba alıyor satıyor, bunlardan kar elde ediyor etmese de bir şey denmiyor. Ben ihtiyacım olan bir şeyi için altın bozmak istediğimde öyle her şeye altın bozulmaz diyor. Bazen kendi paramın bile hesabı soruluyor. Evin direği abim gibi, kombinin derecesine, evde hangi odaların kaloriferlerinin yanacağına abim karar veriyor ve annemle babam da öylece ona uyuyorlar. Ben kendi ayaklarımın üzerinde durmak istediğimde abimden izin alarak yapıyorum her şeyi. Bunu nasıl aşacağım bilmiyorum, narsist bir abi, depresyonda bir anne ve hiçbir şeyimizi umursamayan ilgilenmeyen bir baba ile aynı evi paylaşıyorum. Nasıl kendi ayaklarım üzerinde duracağım?

Aslında kendi ayaklarının üzerinde durmak demek sadece ekonomik bağımsızlıgını kazanmak demek degil. Ne insanlar var aileden ayrı, parasını kazanıyor ama hayatın küçüçük bir darbesinde ya antideprasana ya da intiharın eşiğine geliyor.
Maddi olarak ayakları üzerinde durmak demek, para kazanmaktır.
Ama daha genel anlamda ise, zorluklarla başa çıkabilmektir bence.